Moja Mała Kuchnia

dziennika podrozy ciag dalszy

2012-01-28T13:06:00.001+01:00

W czwartek przyjechalisy do Munnar. Jest to miasteczko polozone w Ghatach Zachodnich juz w Kerali. Podroz by³a niezwykle malownicza, najpierw bardzo kreta droga wspinalismy siê na przelecz, przekroczylismy granice stanu (z Tamilnadu do Kerali) by potem mijajac lasy i plantacje kardamonu wjechac w teren pokryty jak okiem siegnac przez plantacje herbaty. Widoki przepiekne! Niskie rowno przystrzyzone krzaczki herbaty pokrywaja wzgorza i pagorki jakby gestym zielonym dywanem. Mialam wrazenia jakbym nagle znalazla sie w jakims nierealnym swiecie, po prostu w bajce. Dojechalismy w koncu do Munnar i tu rozczarowanie! Miasto przepelnione ludzmi, glosne spiewy z megafonow, zupelnie nie to czego sie spodziewalismy. Mialam nadzieje ze spedzimy kilka dni w cichym i urokliwym miejscu a tu taka niespodzianka. Okazalo sie ze w czwartek bylo swieto Dnia Republiki i tlumy Hindusow zrobily sobie wolny weekend i powyjezdzali oni w rozne atrakcyjne miejsca. Na szczescie nasz hotel polozony jest ponad kilometr od centrum miasteczka, w Starym Munnarze i jest tu generalnie cicho i przyjemnie. W piatek, czyli wczoraj wybralismy siê na poldniowa wycieczke moto-riksza po okolicy by zobaczyc z bliska plantacje herbaty. Tysiace hektarow a wszystko wlasnoscia firmy „Tata” (olbrzymiego producenta samochodow w Indiach). Po polduniu poszlismy na spacer po okolicy a dziœ rano ponownie wybralismy sie na wycieczke, w innym kierunku by dalej moc podziwiac okolice. Jutro ruszamy dalej :-)

On Thursday we left Madurai and after about 5 hrs journey we arrived in Munnar. It is a town situated in the Western Ghats, already in Kerala. The journey itself was spectacular, with breathtaking views as we climed up on the twisty road and then after leaving Tamilnadu the road went through the forests, cardamon plantations to enter the area covered as far as we could see by tea bushes. 54 thousands acres! And all belonges to „Tata”, the huge Indian motocompany . I couldn't believe my eyes! I felt like in a movie or a fairy-tale so beautiful it was all around. We arrived eventually in Munnar and to our surprise the town was packed with people. We hoped to find peace and quiet here and get a few days relax so at first we were very disappointed. But luckily our hotel is about 1 km away from the town center as we stay in the Old Munnar. Yesterday morning we took a motoriksha and went for a half day tour around the area to see the views and the tea plantations. It was so beautiful! In the afternoon we went for a walk in the area and found a few quiet and pretty spots. This morning we took another motoriksha and went in the other dirction, again passing some extremely picturesque places. Tomorrow we are again on the move :-)

Ponizej pare widokow z okolic Munnar / below some views from Munnar area

Wszedzie gdzie nie spojrzec - herbata / everywhere you look - tea !

tym razem nieco "świątynnie" :-)

2012-01-25T17:25:00.002+01:00

Hurrra! Po raz pierwszy i pewnieostatni mam w hotely WiFi. Żeby było jasne – tylko w lobby a niew pokoju, ale to już coś. Mogę wreszcie pisać na swoim komputerzez polskimi literkami! Niestety jest już późno, a jutro skoro świtjedziemy dalej więc tylko w skrócie o tym co u nas.

Ruszyliśmy w poniedziałek zPondicherry i intensywnie zwiedzamy i się przemieszczamy. Najpierwudaliśmy się do Thanjavur (Tanjore), starej stolicy imperiumCzolów. Znajduje się tam Pałac królewski, niestety bardzozaniedbany :-( Aż żal patrzeć jak wszystko jest zarośnięte igdzie nie spojrzeć leżą sterty śmieci. Niedaleko Pałacu jest też świątynia Brihadiśwara zbudowana 1000 lat temu przez słynnegokróla Radżaradżę. Świątynia zajmuje dużą powierzchnię,wykonana została z piaskowca i pokryta jest wspaniałymi zdobieniamioraz niekończącymi się opisami hostorii panowania władcy. Wewtorek rano pojechaliśmy dalej – do Trichy (Tiruchirappalli). Jestto miasto znacznie większe od Tanjore. Znajduje się tam kolejnasłynna świątynia - Śri Ranganathaswamy. Położona jest ona nadrugim brzegu rzeki Cauvery w Śrirangam. Czytałam o niej wcześnieji chyba miałam zbyt wybujałe wyobrażenie. Sama świątynia jestogromna, wchodzi się do niej przez aż siedem wielkich bram –gopur, każda wspaniale zdobiona. Wdłuż tej jakby uliczki mnóstwostraganów z mniej lub bardziej świętymi przedmiotami. A w środku?Do samego wnętrza nie można wejść (wstęp jedynie dla Hindusów),a słynne rzeźby nie zrobiły na mnie aż tak wielkiego wrażeniajak się spodziewałam. Oczywiści są piękne, ale jakoś inaczej tosobie wyobrażałam.

Dziś rano przyjechaliśmy do Maduraju– miasto również duże, jedno z najstarszych w Indiach, słynieze swoich świątyń a szczeglnie z jednej – Śri Minakszmi, którależy w samym sercu miasta. Otoczona jest dookoła wysokim murem iposiada cztery olbrzymie bramy – gopury niesamowicie zdobione. Ażdech zapiera! Setki, tysiące postaci bogów mienią się wszelakimikolorami. Niesamowite! A świątynia w środku? Już mniejatrakcyjna. Do samego wnętrza i tutaj nie można wejść, możnajedynie obejść ją dookoła jakby „krużgankami”. Bardzo wieluwiernych tu przyjeżdża z najdalszych krańców Indii!

Jako, że mamy na obecną chwilę dosyćhałasu i tłumów więc jutro ruszamy w góry, do Munnar o czym wnastępnym opisie.

Niżej zdjęcia z Pałacu w Tanjore / Some views from the Palace in Tanjore

Just a quick note as it is getting lateand we are leaving again tomorrow morning.

We started on Monday from Pondicherryto Tanjore, the capital of the old Chola empire. There are twointeresting things to visit – the Royal Palace, unfortunately notlooked after. The place seems delapidated, overgrown with weeds andthere is rubbish everywhere. It is such a shame as it could look somuch better. Then there is a very famous temple Brihadishwara built1000 years ago by a famous king Rajaraja. It is really beautiful,made of sandstone with lots of carvings and inscriptions. Then onTuesday we went to Trichy (Tiruchirappalli) a much bigger town. Thetown is famous for its temple Sri Ranganathaswamy which was a bit ofa disappointment for me. Maybe I expected too much having read aboutit before? What is very impressive is the entrance. To get inside wehad to pass seven gates – gopuras, each beautifully decorated.Inside for me was less impressive. It is not allowed for non-hindusto enter the main shrine so we walked around the outside of thebuilding. Most interesting were the famous carvings, but somehow Iexpected more of them.

This morning we arrived to Madurai, oneof the oldest cities in India. Madurai is known for its temples andespecially for one of them – Sri Meenakshi, which is situated rightin the center of the Old Town. The temple is big, surrounded by ahigh wall with four entrances around– each of them has a hugebeautifully decorated gopura (gate)! What a sight! There arehundreds, thousands of colorful figures of gods and goddesses! Again,non-hindus are not allowed inside the temple itself, so I only walkedaround the „cloister”.

We have enough of the noise and crowdsfor a moment so decided to move tomorrow to the mountains.

I piękna świątynia w Tanjore / And a beautiful Temple in Tanjore

Poniżej świątynia w Trichy / below the temple in Trichy

I piękna świątynia Minakszi w Madurai / and a beautiful Meenakszi Temple in Madurai

Handel na ulicach w Madurai / street vendors in Madurai

I na koniec nasze pyszne kolacje - różnorakie curry, do tego ryż i nany - palce lizać

To end with are our last dinners - delicious curries with rice and nan breads

z francuskiego Pondicherry

2012-01-20T12:55:00.000+01:00

We wtorek, ostatni dzien festiwalu Pongal, wybralismy sie do Kanchipuram na jednodniowa wycieczke. Zlapalismy lokalny aotobus, ktory telepal sie po lokalnych drogach zatrzymujac co chwile i po ponad dwuch godzinach dotarlismy na miejsce. Kanchipuram to niezbyt duze miasto (jak na standardy indyjskie) i slynie z licznych swiatyn i jedwabiu. Kilka ze swiatyn jest bardzo popularnych, zarowno ze wzgledow religijnych jak i historycznych. Poniewaz znajduja sie one w sporym rozproszeniu wynajelismy moto-riksze i udalismy sie na zwiedzanie. Najbardziej podobaly mi sie dwie najstarsze i w sumie najspokojniejsze – Kailasanatha i Vaikunta Perumal. Ich poczatki siegaja VII – IX wieku i zachowaly sie w zupelnie dobrym stanie z pieknymi rzezbionymi dekoracjami na elewacji. Jedna ze swiatyn – Sri Ekambaranathar, z olbrzymia „gopura” czyli jakby brama, niestety by³a wyjatkowo zamknieta, a dwie pozostale Kamakshi Amman i Devarajaswami, pelne wiernych i niestety do samego srodka, do sanktum, nie wpuszcza sie innowiercow, wiec musielismy sie zadowolic ogladaniem jedynie zewnetrznego dziedzinca. Druga z tych swiatyn posiada piekny pawilon, ktorego dach podtrzymuje mnostwo wspaniale rzezbionych kolumn, nie wiadomo na czym oko oprzec. Po szybkim posilku zlapalismy powrotny autobus do Mahabalipuram. Kilka kilometrow przed miasteczkiem nagle znalezlismy sie w olbrzymim korku! Okazalo siê ze w ten ostatni dzien Pongal, najwazniejszy, cala okolica, blizsza i dalsza zjezdza do Mahabalipuram. Po prostu nieprzebrane tlumy! Blisko godzine zajelo nam pokonanie ostatnich kilku kilometrow a i tak autobus wyrzucil nas na rogatkach miasta, bo zadnych pojazdow do miasta nie wpuszcano. Wkrotce okazalo siê dlaczego, po prostu morze ludzi wedrowalo do i z centrum, az trudno to opisac! Jakos dotarlismy na nasza „turystyczna” uliczke, gdzie bylo nieco spokojniej. Kolo 18.00 postanowilismy wybrac sie w ten nasz ostatni wieczor na kolejny pokaz tanca w ramach Festiwalu, ale gdziez! Nie by³o praktycznie szansy przedrzec sie przez tlum! Poddalismy sie w koncu i wrocilismy do naszej spokojnej okolicy zeby zjesc kolacje i odpoczac.
W srode rano spakowani wyruszylismy dalej na poludnie, jakieœ 100 km do polozonego nad morzem Pondicherry. To niegdys francuskie kolonialne miasteczko do dzisiejszego dnia zachowalo francuskie nazwy ulic w dzielnicy kolonialnej i mo¿na tu zobaczyc sporo starych budynkow – kosciolow, posiadlosci, dawnych urzedow. W miasta centrum wybrzeze jest kamieniste a wzdluz prowadzi promenada. Moze nieco za bardzo wymagajacy jestesmy po tym, jak w zeszlym roku ogladalismy piekna francuska architekture kolonialna w Indochinach i tutejsza dzielnica kolonialna nie zrobila na nas az tak wielkiego wrazenia, jednak trzeba powiedziec ze jest tu sporo ladnych budynkow i ulic i bardzo przyjemnie sie spaceruje . Do tego jest tu sporo restauracji serwujacych kuchnie francuska, której nie probowalismy, bo do Indii przyjezdzamy po to by jesc dania lokalne, sa francuskie szkoly i oczywiscie duzo turystow, w tym mysle ze najwiekszy procent Francuzow. Zatrzymalismy sie w bardzo ladnym guest house -ie prowadzonym przez bardzo tutaj znany Sri Aurobindo Asram. Asram to wielka instytucja w miescie, zalozony sporo przed II wojna swiatowa przez francuske, nazywana tutaj „the Mother” i duchowego „Ojca” Sri Aurobindo. W guest house-ie obowiazuja pewne reguly, troche jak w klasztorze, ale za to pokoj jest czysciutki, przestronny, z widokiem na maly park a za nim na morze, jest klimatyzacja (nie zebysmy korzystali) i goraca woda w kranie. Coz wiecej mozna chciec! Po poludniu zrobilismy rekonesans po centrum, czesci kolonialnej i tamislkiej i gdy juz zaczely nas nogi bolec od chodzenia wrocilismy w koncu odpoczac. Postanowilismy zatrzymac sie tu pare dni, bo w sumie nigdzie nam siê nie spieszy. W czwartek pochodzilismy troche po miescie ale wiêkszoœæ czasu spedzilismy na naszym uroczym patio czytajac w cieniu ksiazki. Dziœ udalismy siê zwiedzic glowny Asram, czyli miejsce, gdzie mieszkal Sri Aurobindo. Jak dla mnie to miejsce otoczone wysokim murem z pieknym ogrodem dookola domu, z przestronnymi, ladnie umeblowanymi pokojami bardziej przypominalo wille bogatego czlowieka, ni¿ cele ascetycznego meza, medytujacego calymi dniami i uprawiajacego joge. Wydawalo mi sie, ze osoby tak uduchowione nie otaczaja sie wygodami, ale moze sie myle ;-)
Jutro nadal bêdziemy sobie spacerowac i odpoczywac a w niedziele rano ruszamy dalej!

Ponizej zdjecia swiatyn z Kanchipuram / below some photos of the temples from Kanchipuram

Tuesday was the last day of the Pongal Festival and we decided to make a day trip to Kanchipuram to visit some of the famous temples. We got a bus early in the morning and after a two-hours' journey we arrived to our destination. The town is not big by Indian standards, but there are numerous hindu temples that attract lots of pilgrims. The town is also famous also its silk production. As the five main temples are spread quite a bit apart we took a moto riksha for a couple of hours. We visited two of the oldest temples – Kailasanatha and Vaikunta Perumal, which origins date back to the 7th - 9th C. Those I liked the most. They were peaceful and quiet and beautifully decorated with carvings. The Sri Ekambaranathar temple with its magnificent huge „gopura”, a kind of a gate was closed that day. But we went to see two other big and busy temples, Kamakshi Amman and Devarajaswami. Neither of them allows any non-hindus inside the main temle so we could only visit the outer courtyards that were very crowded with pilgrims. The last one had a beautiful pavillion whose roof is supported by many richly decorated columns, very impressive indeed. As we were not interested in silk shoppoing we had a quick lunch by the bus station and got a bus back to Mahabalipuram. Everything went well till about 4-5 km before reaching the town. Suddenly we found ourselves in a massive traffic jam. It seemed that thousands of people were trying to move in and out of Mahabalipuram. When we eventually reached the town we saw a neverending flow of people moving in and out of the small center. With huge relief we found that the small tourist enclave (Backpackistan) was the only quiet part of the town. Apparently the last day of Pongal is the most important and everybody goes on day trips to some interesting places, hence the incredible crowd in this small town.We hoped to go and watch another classic dance performance but there was no way we could have squeezed through the crowd, so we just went for dinner and then to rest.
Wednesday morning we packed our bags and got a bus to Pondicherry, another 100 km south, two hours' drive. Pondicherry till the fifties was under French influence and it can be still seen today. Street sighns in the French Quarter have French names, some policemen wear kepis, a lot of the locals speak French and there are lots of French tourists around. The town is situated right next to the sea, but there is no real beach, just a pleasant Promenade and a breakwater of huge stones. The French Quarter itself hasn't impressed us greatly, maybe because we saw some really nice colonial architecture in Indochina last year. Nevertheless it is a very pleasant area to walk round, there are many nice big colonial houses, some churches, schools and offices. Further in from the sea is the much more vibrant Tamil part of town, full of traffic, people, shops and life in general. We found very good accomodation in a guest house run by the Sri Aurobindo Ashram. The Ashram is a big institution in Pondicherry. It was started in the mid twenties by a French woman called here „the Mother” and a spiritual leader Sri Aurobindo. The whole thing grew big and attracts today many people from India and abroad who come to search for inner peace, meditation and a new way of life. We are not much into this kind of thing but staying in this guest house is very pleasant and convenient. The place is right by the sea, in the old French Quarter and it is quiet and clean. We have a nice room with a small patio overlooking a garden and the sea. It has A/Cwhich we don't use as it is not that hot and mosquito nets that are essential as there are loads of mosquitos!
We decided to stay here for 3 days to relax, read books wander roud in the cool of the evening as we are in no rush.
Yesterday we walked around the town a bit and today we went to see the Pondicherry Museum and the main Ashram. The Museum, like many museums in India is dusty and it seems nobody is really interested. The Ashram was a different experience. This is a place where Sri Aurobindo lived and to tell you the truth I was very disappointed. I was expecting a small and simple place that spiritual men would normally live in. Insead we found a huge colonial villa, with big airy well furnished rooms, surrounded by a lovely garden and a high wall. Not exactly my idea of a secluded lifestyle but maybe I am wrong ;-)
Tomorrow another relaxing day and then on Sunday morning we will be moving again.

Ponizej pare widoczkow z Pondicherry, znad morza i dzielnicy francuskiej / below a couple of pictures from Pondicherry - the seafront and from the French Quarter

A tak wyglada nasz hostel i Asram oraz w dolnym rogu zdjecia zalozycieli / This is what our guesthouse looks like and the Ashram and in the bottom corner images of the founders

Dwa tygodnie temu przeszedl nad miastem cyklon i polamal mnostwo drzew / a couple of weeks ago Pondicherry was hit with a big cyklon and it broke many trees

W jednym ze sklepow znalazlam przyprawy Jamiego! / We spotted these in a local supermarket

Opisywalam w naszej podrozy zeszlorocznej pyszne "roti canai" ktore mozna wszedzie dostac w Malezji i Singapurze. Tam zawedrowaly stad i tutaj nazywa sie je "paratha" i sa zawijane w slimaczek / A year ago I wrote about "roti canai" when we were in Malaysia. They got there from South India and they are called here "paratha". The difference is that they fold them a bit different way in Tamilnadu.

Mahabalipuram, podrozy ciag dalszy

2012-01-17T13:30:00.002+01:00

W sobote rano zapakowalismy manatki i po polgodzinnej jezdzie auto-riksza znalezlismy sie na olbrzymim dworcu autobusowym. Po krotkim oczkiwaniu pojawil sie nasz autobus do Mahabalipuram. By³ to standardowy autobus indyjski, bilet na dwugodzinna trase kosztowal 3 zlote i tak oto bez zalu opuscilismy Madras. Mahabalipuram lezy jakieœ 40-50 km na poludnie i jest malowniczo usytulowane nad morzem. To w sumie male miasteczko, gdzie wszedzie mozna dojsc bez problemu na piechote. Nasz autobus zatrzymal sie na „dworcu” w samym centrum i po kilkuminutowym spacerze znalezlismy mily maly guest house rzut kamieniem od plazy. Tutaj podobnie jak w Madrasie, nie bardzo mozna sie kapac bo bardzo duze fale i silne prady, ale mozna bardzo przyjemnie pospacerowac w chlodnej bryzie od morza. Po rozlokowaniu sie obeszlismy miasteczko. To tylko kilka ulic na krzyz, mo¿na tu znalezc 2 male supermarkety, duzo lokalnych jadlodajni i oczywiscie w „dzielnicy” turystycznej (zwanej tutaj – backpackistanem) multum hotelikow, restauracji (serwujacych turystyczne menu czyli pizze, paste, itp. oraz ryby) i sklepow prowadzonych w duzej czesci przez Kaszmirczykow. My skierowalismy sie na lunch tam gdzie je ludnosc lokalna i uraczylismy siê biryani z kurczakiem i ryzem smazonym z warzywami i jajkiem. Co roku na przelomie grudnia i stycznia ma miejsce w Mahabalipuram duzy festiwal klasycznych tancow indyjskich. Codziennie wieczorem w otoczeniu jednej ze swiatyn odbywaja sie pokazy najrozniejszych tancow i do tego gratis. Spedzilismy wiec wieczor na podziwianiu kunsztu swietnej tancerki prezentujacej przez bita godzine klasyczny taniec „Bharatanatyam”. Pozniej by³y tance folklorystyczne. W niedziele rozpoczal sie kilkudniowy wazny festiwal „Pongal”, cos jakby tutejsze dozynki. Juz bladym switem, a w zasadzie juz chyba okolo 4.30 rano zaczely rozbrzmiewac przez megafony spiewy religijne i by³o ju¿ po spaniu. Wiec ju¿ o 7.00 wyruszylismy na zwiedzanie, nie zartuje! Najlepiej siê oglada tutejsze atrakcje zaraz z rana, kiedy niskie slonce pieknie oswietla swiatynie no i nie ma zbyt wielu ludzi. Mahabalipuram to bardzo stare miasteczko slynace w Indiach z jednych z najstarszych i najlepszych swiatyn i reliefow naskalnych bedacych do tego w bardzo dobrej kondycji. Rozkwit sztuki nastapil tutaj za panowania dynastii Pallawow w VII wieku. Swiatynie i reliefy wykuwano w granitowej skale i niektore z nich odkryli Anglicy dopiero jakieœ 200 lat temu, gdyz przez cale wieki ukryte by³y w piasku. Tak by³o w przypadku kompleksu 5 swiatyn zwanym „Five Rathas”, które spodobaly mi sie najbardziej. Zachowane w doskonalym stanie, w roznych ksztaltach i z pieknymi reliefami i rzezbami to prawdziwe dzielo sztuki antycznych mistrzow!
W poniedzialek po poludniu udalismy siê na wycieczke zorganizowana przez lokalne biuro informacji turystycznej specjalnie dla obcokrajowcow. Zebral sie pelen autobus ludzi wszelakich nacji. Po przyjezdzie na miejsce zostalismy przywitani folklorystycznymi tancami, obdarowani girlandami kwiatow i powoli pochodem przeszlismy do centrum wioski. Pongal to najwazniejsze swieto plonow w Tamilnadu i obchodzone jest przez 3 dni. Codziennie o swicie panie usypuja przy uzyciu kolorowych proszkow piekne dekoracje zwane „kolam” tuz przed progiem domow, wszyscy zycza sobie „Happy Pongal” i generalnie chodza odswietnie ubrani. Na otwartym powietrzu w specjalnych glinianych naczyniach gotuje siê „pongal” czyli mleko , ryz, soczewice oraz cukier do uzyskania gestej konsystencji. Na koniec dodaje sie orzeszki nerkowca, rodzynki i klarowane maslo ghee. Pozniej spozywa sie pongal wraz z innymi tradycyjnymi daniami. Obchody pongal przygotowane dla turystow mialy nieco bardziej rozrywkowy charakter, procz wystepow byly konkursy oraz jazda tradycyjnymi wozami ciagnietymi przez pieknie ozdobione bawoly. Kazdy zostal poczestowany „pongal”, który podczas „programu artystycznego” byl przygotowywany przez kilka pan. Nie obylo sie bez lokalnej telewizji i prasy. W sumie bawili sie swietnie wszyscy, a najbardziej chyba dzieciaki z wioski.
We wtorek wybieramy sie na calodniowa wycieczke do Kanchipuram, ale o tym w nastepnej relacji.

Saturday morning we packed our bags and after half an hour journey by auto-riksha we arrived at the huge main bus terminal. After a short wait our bus arrived. No frills, just the standard indian bus. The ticket for the two-hours' drive cost 80 p. We headed to the south, about 40-50 km to Mahabalipuram, a small coastal town. The bus „terminal” is right in the center and only a few minutes walk to the so-called „backpackistan” where all the tourists stay. We found a small guest house only a minute from the beach. Like in Madras it is difficult and dangerous to swim due to big waves, strong currents and rip tides, but it is a very pleasant area for a stroll in a cool sea breeze. In the afternoon we walked all around the town, found two small supermarkets, loads of tea sellers selling indian chai, local eateries, tourist restaurants offering pizza, pasta etc and fish of course, souvenir shops run in majority by the Kashmiris and street vendors. We had our lunch in a local place, chicken biryani and veg and egg fried rice. In the evening we went to watch a very interesting performance, which was a part of a month long Indian Dance Festival that is held annually in Mahabalipuram at this time of the year. Everynight near one of the temples there are dance performances, all free of charge. We watched a great lady dancing „Bharatanatyam”, one of the classic indian dances from the south.
On Sunday a big harvest festival Pongal started and we were woken up around 4.30 in the morning by loud religoius music from a nearby hindu temple. Having little option we decided to leave at 7.00 for the sightseeing! No jokes, the best time to see the temples is early in the morning when the sun is low and gives good light for the photographs and there are few tourists around. Mahabalipuram is an ancient town famous for its great temples and rock carvings (in granite) dating back to the 7 C, the time of the Pallava dynasty. One temple complex, the Five Rathas, was only discovered by the British about 200 years ago as it was buried in the sand. They are beautiful five temples dedicated to different hindu gods and preserved in perfect condition.
Monday afternoon we went on a free trip organized by a local tourist office to a nearby village to see the Pongal celebrations. There was a bus full of tourists of all nationalities and ages. On arrival at the village, only about 6 km away, we were greeted by the village folk dances and musicians, we were given a girland of flowers to wear around our necks and the traditional red and orange mark on the forhead. We flollowed the dancers and musicians to the center of the village for more folk performances and some competitions. In the meantime some local ladies were preparing the „pongal”, which is a mixture of rice, dal, milk and sugar cooked in clay pots over open fire. At the end clarified butter is added along with some dry fruits. Offering was made to the gods first and then everybody was offered some „pongal” to try. At the end there was a ride on the bullock carts around the village. I think the afternoon was good fun not only for us tourists but for the locals as well,especially for the kids.
Pongal is a three days' long harvest festival celebrated in Tamilnadu. Everymorning the women make beautiful decorations from powder colours called „kolam” right in front of the entrances to their homes. Everybody wishes „happy Pongal” and wear special clothes and eat festive meals including prepared earlier sweet „pongal”.
On tusday we are going for a day trip to Kanchipuram, but that will be in the next post.

Ponizej jeden z naszych obiadow - ryz smazony z jajkiem i warzywami oraz biryani z jajkiem i kurczakiem / below one of our lunches - veg and egg fried rice and egg and chicken biryani

Ponizej kilka fotek najciekawszych zabytkow Mahabalipuram - swiatyn i reliefow naskalnych / below the most interesting places in Mahabalipuram - ancient temples and rock carvings

i slynna maslana kula Kriszny / and the famous butter ball of Krishna

widoczek turystycznej czesci miasteczka / a view of the tourist part of the town

dekorowanie ulicy na swieto Pongal / decorations for the Pongal festival

dziewczynka w nowej odswietnej sukience / a girl in a new festive dress

Obchody Pongal w wiosce / Pongal celebrations in a village

I na konice zdjecia z przedstawienia tancow / the last one are the pictures from the Dance Festival

nasze pierwsze kroki w Indiach - Madras

2012-01-13T15:42:00.000+01:00

To czego najbardziej nie lubie w podrozowaniu to sam przelot, zazwyczaj dlugi i meczacy. Nam podroz z Krakowa do Madrasu zaje³a 24 godziny, z dwoma przesiadkami - w Wiedniu i Dubaju. Udalo nam sie zdrzemnac moze pare godzin, ale na szczescie dotarlismy juz calo i bez „przygod” na miejsce. Tu musze napomnkac, ze pierwszy raz lecielismy „Emiratami” (Wieden -Dubaj i Dubaj-Chennai) i bylismy pod duzym wrazeniem. Zwlaszcza lot do Dubaju uplynal nam milo, sporo wolnych miejsc w samolocie, wiec nie bylo ciasno. Sam samolot nowy, z roznymi udogodnieniami dla pasazerow, jedzenie by³o pyszne (wedzony losos na przystawke, delikatna jagniecina na glowne), mnostwo wszelakich napojow i co najwazniejsze, niewiarygodnie mila obsluga. Uœmiech nie schodzil stewardessom z ust, byly na kazde skinienie, uprzedzaj¹ao uprzejme i pomocne.

W Madrasie zatrzymalismy sie w centrum miasta, w dosyc przyjemnym hoteliku przy bardzo ruchliwej ulicy... :-) Po podrozy bylismy tak zmêczeni, ¿e nasz pierwszy dzien w Indiach przeznaczylismy na odpoczynek. Najpierw prysznic i drzemka a potem rekonesas po okolicy. Obok hotelu jest meczet, wiec o roznych porach przedziera sie przez halas uliczny donosny g³os muezzina (z megafonow oczywiscie). Jak ktos by³ w Indiach, w duzym miescie, to wie jak wyglada ruchliwa ulica – od switu do nocy nieprzerwana rzeka wszelakich pojazdow, a kazdy trabi. Mimo zamknietego okna czujemy siê jakbysmy mieszkali na srodku skrzyzowania :-) Za to tuz obok jest „herbaciarnia” z pyszna indyjska herbata „chai” za jedyne 6 Rs (jakies 35 gr), naprzeciw wegetarianska restauracja z rewelacyjnym poludniowo-indyjskim jedzonkiem, mnostwo malutkich sklepikow i ulicznych „jadlodajni”. W Indiach zycie zasadniczo toczy sie na ulicy, ludzie tu spi¹, jedza, gola sie, pracuja... mozna by powiedziec, ze tutaj miasto nigdy na dobre nie zasypia.
Wieczorem wybralismy siê do restauracji naprzeciw naszego hotelu na kolacje. Restauracja serwuje jedynie jedzenie wegetarianskie, ale za to bardzo smaczne! Bylismy mocno wyglodniali i jak pojawily siê przed nami masale dosy to nawet aparatu nie zdazylam wyjac ;-) Ale nie ma straty, dosy bedziemy tu jadac jeszcze przez blisko 2 miesiace :-) Potem zamowilam kolejna poludniowo-indyjska specjalnosc - „idli”. Jest to rodzaj placuszkow gotowanych na parze a do tego rozne dodatki. Ja zamowilam zestaw podstawowy, czyli idli z sosikami, a moj maz wegetarianskie biryani podane z cebulka w jogurcie oraz pikantnym sosem curry. Na koniec poszlismy do „herbaciarni” obok naszego hotelu na chai pachn¹cy kardamonem.

Piatek przeznaczylismy na poznanie miasta. Nie ma tu wielu ogromnych atrakcji, miasto za³ozyli Anglicy w XVII wieku i jest tu troche budynkow kolonialnych, a najstarsza czesc miasta znajduje sie w okolicach Fortu Swiêtego Jerzego. Tam tez skierowalismy siê rano. Fort zajmuje spora powierzchnie, wewnatrz w wielu budynkach (niektorych zupelnie wspolczesnych) znajduja sie urzedy stanowe. Warto zobaczyc kosciol St. Mary's, najprawdopodobniej najstarszy budynek w miescie, jeszcze z XVII wieku. Z wygladu niczym sie nie wyroznia, prosty, niewielki, za to w srodku pe³no epitafiow poswiêconych brytyjskim oficjelom, ich rodzinom oraz zolnierzom, poleglym w tej odleglej ziemi. Wokol cmentarza sporo bardzo dobrze zachowanych plyt nagrobnych z XVII i XVIII wieku. Niedaleko znajduje sie muzeum, niestety w piatki nieczynne :-(. Udalismy siê wiec do pobliskiego Georgetown, polazilismy po ulicach troche. Ta czêœæ, gdzie byliœmy to po prostu jeden wilki bazar, gdzie handluja najrozniejszymi towarami.
Po poludniu wybralismy sie zobaczyc slynna plaze – Marina Beach. Plaza jest bardzo, bardzo szeroka, a na niej mnostwo handlarzy sprzedajacych tandetne pamiatki, ciuchy, rozne drobiazgi, jedzenie, herbate i inne napoje, do tego karuzele i atrakcje dla dzieci, wrozbici, doslownie co dusza zapragnie. A do tego mnostwo ludzi spacerujacych tam i z powrotem. Fale duze i tylko paru smialkow taplalo siê w wodzie. Moj maz nigdy nie moze przejsc obojetnie ko³o ryb, wiêc uleglismy pokusie i sprobowalismy jedna rybke wysmarowana pasta przypominajaca wygladem tandoori masale i smazona na gebbokim tluszczu. Zupelnie smaczna. I takzaliczylismy najwieksze atrakcje Madrasu i jutro wybieramy sie w dalsza podroz.
O bezprzewodowym internecie mo¿na tu tylko pomazyc, pozostaje mi korzystanie z knajpek internetowych, stad brak polskich literek, za co przepraszam :-(

Ponizej nasza ulica Anna Salai / below our street Anna Salai

i ruch na ulicah Madrasu / the traffic on the streets of Madras

Our journey from Kraków to Chennai took 24 hours and I have to admit this is what I like least about travelling. We flew from Kraków via Vienna and Dubai to Chennai (Madras). This was the first time we flew with Emirates Airlines and it was a very pleasant experience, especially the flight from Viena to Dubai. The plane was new and very comfortable, lots of empty seats so plenty of room. The food was delicious –a smoked salmon starter and tender lamb for the main. The air hostesses were extremely polite, helpful and smiling. We managed to catch a couple of hours' sleep during the journey but arrived in Chennai very, very tired. The hotel we stay is in the very center of the town, right by a very busy main road called Anna Salai. Anybody who has been in India will know what a „busy road” means – a constant flow of all types of vehicles and everyone sounding their horns continually. Even with the windows of our room closed we feel like sitting in the middle of a crossroads. Opposite the hotel is a small mosque and every so often we can hear the muezzin via loud speakers calling for the daily prayers :-)
So the first day we decided to have some rest. A quick shower and 2 hours' sleep to start with, then a walk around the area. Next door to our hotel is a „tea corner” where they serve delicious indian tea „chai” for only 7p, opposite is a vegeterian restaurant where we had our dinner later, and all along the streets there are lots of small shops selling everything. Streets are full of life, this is where people work, sleep, shave, eat etc... One may say that a street in a big indian city never sleeps.
In the evening we went for our first indian meal – we started with masala dosa, but as we were starving hungry, the dosas disappeared before I got the camera out. Then I had a portion of idli served with different sauces and Pete had a veg biryani with onion in yoghurt and a spicy curry-type sauce. We finished the meal with the chai :-)

Friday was dedicated to sightseeing. Madras doesn't offer much to the tourists in this sense but you can still see quite a few old colonial buildings in the city. Originally the town was founded by the British in the 17 C. The oldest part of which is the Fort of St. George and Georgetown next to it. That is where we headed in the morning. In the Fort complex there are a number of buildings housing different state offices, some of them modern. We went to see the church of St. Mary's from the 17 C, probably the oldest building in the city. It is a simple looking relatively small church but very interesting inside. Along the walls there are lots of commemorative plaques dedicated to the officials, their families and to the soldiers that lived and died in this distant land. Outside the church there are lots of very well preserved grave stones from 17-18 C. Not far is the Fort Museum, unfortunately, closed on Friday. We had then a little walk in Georgetown, where we found hundreds of shops and street vendors selling everything.
In the afternoon we went to see the famous Marina Beach on the Bay of Bengal. The beach is very wide and attracts thousands of people. There are hundreds of small stalls selling all kinds of cheap souvenirs, clothes, food and drinks. Also lots of attractions for the kids, merry-go-rounds, horses, fortune tellers anything you can imagine. The sea was quite rough and only few people were bathing. Pete cannot be indifferent when he finds fish and on one of the fish stalls we bought a fish, covered in a paste looking like a tandoori masala, then deep-fried. Quite tasty.
Having seen the main attractions of Madras we are getting ready to continue our journey tomorrow.

Pare zdjec z Georgetown / a couple of photos from Georgetown

I plaza Marina / and the Marina Beach

Musielismy sie skusic na rybke / we had to try a deep fried fish

nasz piatkowy lunch - masala dosa / our friday lunch - masala dosa

wegetarianskie biryani / veg biryani

kolejna lokalna specjalnosc - idli / another south Indian speciality - idli

pożegnanie z moją kuchnią

2012-01-06T21:09:00.002+01:00

To będzie mój ostatni kulinarny wpis na najbliższe kilka miesięcy. Podobnie jak rok temu o tej porze, tak i teraz przygotowujemy się do wyprawy. Wówczas wybieraliśmy się w podróż po Azji Południowo-Wschodniej, tym razem będzie to 80 dni po Indiach Południowych i Śri Lance. Wylatujemy w środę z rana i lecimy do Madrasu (Chiennai). Planujemy zwiedzić Tamilnadu, udać się na samiutkie południe Indii, by potem wjechać do Kerali i podążać na północ tego stanu. Na początku marca polecimy z Cochin do Colombo. Chcemy objechać Śri Lankę mniej więcej dookoła i 1 kwietnia wracamy do domu. Postaram się pisać regularnie i wklejać zdjęcia, z pewnością będzie też dużo o kuchni i jedzeniu. Już nie możemy się doczekać tej podróży! Ja darzę Indie szczególną sympatią. Spędziłam tam szmat czasu, poznałam wielu ciekawych ludzi i poniekąd Indie stały się częścią mojego życia. Niestety, jak do tej pory dane mi było poznać jedynie północ, południe to zupełnie inna bajka - inne języki, historia, sztuka i kuchnia.

A waracając do dzisiejszego dania - cóż innego mogłabym zaproponowac na taką okazję jak nie curry :-) Pomysł na ten przepis zaczerpnęłam stąd, odrobinę go pozmieniałam i oto efekt - pyszne danie! Wykorzystałam kabaczka z naszej działki, bo nie doczekałby biedaczek naszego powrotu.Dodałam też świeże listki curry, nadają one daniu niesamowitego aromatu.

Curry warzywne

mieszane warzywa - u nas kabaczek obrany i pokrojony w średnią kostkę, 2 ziemniaki obrane i pokrojone i ok 150 g groszku

ok. 4-6 łyżek ghee lub oleju

2 średnie cebule drobno posiekane

6 ząbków czosnku posiekanego

5-6 cm świeżego korzenia imbiru, obranego i posiekanego lub startego

kilka świeżych chilli posiekanych lub łyżeczka pasty chilli

1 1/2 łyżeczka kurkumy

2 łyżeczki mielonego kminu

2 łyżeczki mielonej kolendry

sól

ok. 10 łyżek pure pomidorowego (typu włoska passata lub zmiksowanych pomidorów)

woda

ok. 20 świeżych listków curry

Na rozgrzanym oleju (ghee) smażymy na dużym ogniu cebulę aż się lekko zezłoci, dodajemy czosnek, imbir i chilli i smażymy przez chwilę, skręcamy ogień na minimum i gotujemy ok 15 minut mieszając. Dodajemy przyprawy - kurkumę, kmin i kolendrę, smażymy mieszajć przez kilka minut, dodajemy zmiksowane pomidory i nieco wody i dusimy pod przykryciem przez kilka minut do uzyskania aromatycznego sosu. Dodajemy pokrojone warzywa, najpierw te co się gotują dłużej i stopniowo te które gotujemy krócej. Dodajemy sól oraz gorącą wodę, by warzywa mogły się swobodnie dusić. Dodajemy też listki curry i dusimy wszystko do miękkości. Gotowe!

Podajemy z ryżem lub chlebkami ćapati.

"pesto" z cavalo nero

2012-01-04T20:49:00.000+01:00

Święta szczęśliwie za nami :-) Chociaż przepadam za Bożym Narodzeniem, to jak już wszystko z lodówki zjemy, oddycham z ulgą i z radością wracam do "zwykłego" jedzenia. I tak właśnie chciałabym zacząć Nowy Rok na blogu - prostym i zdrowym sosem do makaronu. Kończymy wyjadać nasze "plony", dzięki tak łagodnej jesieni i zimie aż do tej pory uchowała nam się na działce "cavalo nero" (kale a u nas jarmuż). Przygotowałam więc bardzo proste i smaczne "pesto" właśnie z tej kapusty.

Pesto z cavalo nero (jarmużu)

3-4 sztuki cavalo nero (jarmużu)

2-3 ząbki czosnku

ok. 50-75 ml oliwy extra vergine

sól/pieprz

świeżo starty Parmezan

Liście kapusty dokładnie myjemy i wykrawamy twarde łodyżki. W dużej ilości osolonej wody blanszujemy 5 minut liście wraz z obranymi ząbkami czosnku. Odsączamy na sicie i przekładamy do blendera. Miksujemy aż liście zostaną dobrze rozdrobnone. Dolewamy stopniowo oliwę i muksujemy do uzyskania pure. Doprawiamy do smaku solą i pieprzem.

Gotujemy makaron al dente, następnie odcedzamy i mieszamy z sosem. Posypujemy świeżo startym Parmezanem. Gotowe!

mój świąteczny makowiec z jabłkami

2011-12-31T12:05:00.001+01:00

Na Święta oprócz wypieków angielskich przygotowałam również makowiec. Nieczęsto gości u nas ciasto z makiem bo niewielu wielbicieli maku jest w rodzinie. Przepis znalazłam tutaj. Ciasto jest bardzo wilgotne i aromatyczne. Można przechowywać kilka dni, najlepiej w lodówce.

Makowiec z jabłkami

1,5 szklanki maku
3 duże jabłka (szara reneta) - blisko 1 kg
5 jajek
paczka skórki pomarańczowej
1,5 - 2 łyżeczek proszku do pieczenia
1 szklanka cukru pudru
aromat migdałowy
5 łyżek kaszy manny
5 łyżek mąki pszennej
ok. 1 szklanki mleka (do namoczenia maku)

Mak gotujemy w mleku przez około 30 minut, lub zalany wrzącym mlekiem odstawiamy do napęcznienia.
Po wystudzeniu mielimy 3 krotnie w maszynce.
Masło ucieramy z cukrem, dodajemy żółtka i ucieramy na jasną masę (użyłam miksera). Obrane jabłka ścieramy na tarce o dużych oczkach. Do masy dodajemy mąkę, kaszę i proszek i mieszamy. Dodajemy mak, jabłka i aromat migdałowy i dokładnie mieszamy. Białka ubijamy na sztywno i delikatnie mieszamy łyżką z masą. Całość wylewamy na natłuszczoną blachę (20x30cm) i pieczemy ok. 50 minut w 180 C. Sprawdzamy patyczkiem.
Gotowe!

A poniżej nasze tegoroczne angielskie ciasto bożonarodzeniowe - Christmas Cake

Wigilijny "Jaś"

2011-12-29T18:09:00.000+01:00

Przez ostatnie lata moja dobra koleżanka Gosia zaprasza nas do siebie tuż po Świętach byśmy mogli delektować się daniami wigilijnymi przygotowanymi przez nią i jej mamę. Tak też było i w tym roku. Jedliśmy pysznego karpia w galarecie, zabielany barszcz z grzybami i uszkami, kaszę z grzybami, kapustę z grzybami oraz pyszną fasolę Jaś z klarowanym masłem. Fasola podbiła nasze serce od pierwszego razu i w końcu w tym roku i u nas pojawiła się na Wigilię. Najbardziej nam smakuje rozgnieciona widelcem i wymieszana z masłem. Mogę tylko powiedzieć, że to doznanie niemalże metafizyczne ;-)

Wigilijna fasola "Jaś" z klarowanym masłem

500 g suszonego jasia

sól

cukier

klarowane masło

Dzień przed gotowaniem fasoli musimy ją namoczyć na noc w zimnej wodzie. Rano odlewamy wodę, płuczemy fasolę i zalewamy świeżą wodą. Fasolę zagotowujemy, skręcamy ogień i dodajemy soli i troszkę cukru (ok. 1-2 łyżeczki). Gotujemy na bardzo małym ogniu aż fasola będzie miękka. Zostawiamy w wodzie z gotowania. Przed podaniem ponownie zagotowujemy. Fasolę odcedzamy i podajemy z gorącym klarowanym masłem do polania.

Jeżeli chcemy zagotowac tylko część fasoli, to po prostu odkładamy resztę w części wody z gotowania i przechowujemy w chłodnym miejscu (lodówce).

Wesołych Świąt - Merry Christmas

2011-12-22T22:02:00.002+01:00

W ostatnim tygodniu było cicho na moim blogu za to w kuchni wrze :-) Jak przed każdymi Świętami robię sobie już dwa tygodnie wcześniej listę tego co mam zrobić i kupić i sukcesywnie wykreślam załatwione sprawunki. Już dwa miesiące temu zaczęły się pierwsze przygotowania - przygotowałam jak co roku "mince meat" do pysznych angielskich świątecznych ciasteczek "mince pies", upiekłam też angielskie ciasto bożonarodzeniowe i przez ostatnie dwa miesiące "dokarmialiśmy" je regularnie pyszną aromatyczną brandy. Ugotowałam też na parze angielski Christmas Pudding i jutro czeka mnie już tylko "podgrzanie" go przez jedynie 2 godzinki ;-). Od dwóch tygodniu pieczemy "mince pies", wczoraj przygotowałam do nich pyszne masełko z brandy. To tylko część przygotowań na Święta, a konkretnie na jutrzejszy angielski Christmas Dinner. Dziś będzie u nas tradycyjnie śledź, barszcz z uszkami, ryba (nie karp), pierogi z kapustą i grzybami, kompot z suszu oraz pewna nowość wypatrzona u mojej dobrej koleżanki Gosi - fasola jaś ugotowana i podawana na gorąco polana pysznym gorącym sklarowanym masełkiem! Rewelacja! No a na deser będzie u nas nowe ciasto - makowe, do tego ciasteczka "mince pies" oraz Christmas Cake czyli angielskie ciasto bożonarodzeniowe.

A na koniec chciałabym wszytskim tu zaglądającym złożyć życzenia spokojnych, radosnych Świąt Bożego Narodzenia, oby wszystkie potrawy Wam się udały i smakowały przepysznie! No i wielu przygód kulinarnych w Nowym Roku!

Maccheroni paccheri con cavalo nero

2011-12-18T20:49:00.003+01:00

Kończymy powoli zapasy wyhodowanych przez nas warzyw. Kilka dni temu przygotowałam kolejne włoskie danie z użyciem cavalo nero czyli jarmuża, a mam zamiar przed Świętami przygotować jeszcze jedno o ile czas pozwoli, z ostatniej już kapusty. Przepis na porcję dla 4 - 5 osób.

Maccheroni paccheri con cavalo nero

Makaron w sosie z jarmużem

1 cavalo nero (jarmuż), liście, umyte i posiekane

500 g makaronu - bardzo grubych rurek

2 czerwone cebule, posiekane z grubsza

1 mały pęczek pietruszki (użyłam suszonej z braku świeżej)

1 puszka pomodori pelati (użyłam karton z pomidorową passatą)

oliwa

białe wino

sól/pieprz

starty Parmezan

Miksujemyw blenderze cebulę i pietruszkę z 3 łyżkami oliwy. Pure przekłądamy na dużą patelnię, przykrywamy i zmażymy 5 minut. Dodajemy pomidory z puszki ( w moim przypadku passatę) mieszamy i smażymy.

W dużym rondlu gotujemy wodę, solimy i wrzucamy liście cavalo nero, po paru minutach dodajemy makaron i gotujemy al dente. Kilka minut przed ugotowaniem się makaronu dodajemy do sosu pół kieliszka białego wina i smażymy mieszając by sos odpowiednio zgęstniał. Odcedzamy makaron i jarmuż i przekładamy na patelnię z sosem. Doprawiamy solą i pieprzem i smażymy 1-2 minuty.

Podajemy od razu posypany Parmezanem.

Ciasto bananowe niesamowicie proste

2011-12-13T20:29:00.000+01:00

Ciasto bananowe jest jednym z moich ulubionych. Do tej pory piekłam ciasto z jednego przepisu (tutaj), ale że lubię eksperymentować więc poszukałam nowego pomysłu. I oto wynik - ciasto bardzo szybkie, łatwe i równie smaczne. Jak każde ciasto bananaowe jest troszkę ciężkie i wilgotne, ale za to ten zapach!!! I smak!

Przepis znalazłam tutaj, dodałam od siebie orzechów, bo bardzo lubię to połączenie.

Ciasto bananowe

2 bardzo dojrzałe banany, obrane

170 g drobnego cukru

170 g mąki pszennej

1 i 1/2 - 2 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia

170 g masła

3 jajka

2 duże garście orzechów włoskich

Wszystkie składniki wrzucamy do miksera i miksujemy do uzyskania gładkiej masy. Na końcu dodajemy posiekane z grubsza orzechy. Masę przekładamy do przygotowanej keksówki (najlepiej natłuścić i wyłożyć papierem do pieczenia) - u mnie silikonowa. Wkładamy do piekarnika nagrzanego do 170 C i pieczemy ok. godziny (sprawdzamy patyczkiem czy upieczone). Odstawiamy do wystygnięcia na kratkę. Gotowe!

Lamb stew - potrawka z jagnięciny z kluseczkami

2011-12-10T18:33:00.000+01:00

To klasyczne angielskie danie powstało poniekąd jako produkt uboczny. Kupiliśmy tydzień temu świeży udziec jagnięcy "z przyległościami" :-). Udziec upiekliśmy w zeszłą sobotę a pozostałe kawałki mięsa pokroiłam w kostkę i zamroziłam. Nie było tego zbyt wiele, więc oszukałam troszkę i dodałam do tego dania nieco mięsa wołowego, w sumie było tak pół na pół. Danie to świetnie nadaje się na jesienno-zimową porę, jest pożywne, zdrowe (dużo warzyw) i bardzo smaczne. Mój mąż przepada za takimi potrawami, przypominają mu jego dzieciństwo i zapach domu rodzinnego. Do tego przygotowuje się bardzo łatwo i można dowolnie dobierać sobie warzywa wedle upodobania. Zamiast klusek, można po prostu dodać do warzyw ziemniaki pokrojone w kawałki.

Poniższy przepis znalazłam w książce "1000More Recipies"

Lamb Stew with Dumplings

Potrawka z jagnięciny z kluseczkami

25 g masła

1 łyżka oliwy

500-600 g chudej jagnięciny ( u mnie pół na pół z wołowiną), pokrojonej jak na gulasz

1 por, umyty i posiekany

1 pasternak (pietruszka-korzeń), obrany i pokrojony na ok 1 - 1,5 cm kawałki

1 spora brukiew, obrana i pokrojona na kawałki

4 marchewki, obrane i pokrojone na kawałki

450 g groszku mrożonego

ok 900 ml - 1 l gorącej wody

2 łyżki kaszy

1/2 - 1 łyżeczka suszonego rozmarynu lub 1-2 gałązki świeżego

sól

świeżo zmielony pieprz

kluski:

ok. 100 g mąki

1 płaska łyżeczka proszku do pieczenia

1/2 łyżeczki soli

1 mała cebula

40 g masła

W żeliwnym rondlu rozpuszcamy masło z oliwą i smażymy cebulę aż się lekko zezłoci. Wyciągamy, odstawiamy na bok i na tym samym tłuszczu obsmażamy kawałki mięsa (w razie potrzeby dodajemy odrobinę oliwy). Ponownie dodajemy podsmażoną wcześniej cebulę, pora, pasternak, marchewkę, brukiew i podsmażamy mieszając przez chwilę. Zalewamy gorącą wodą - tyle by przykryć składniki. Po zagotowaniu dodajemy kaszę, sól, pieprz i rozmaryn. Przykrywamy i wkładamy do piekarnika nagrzanego do 160 C na około 3 godziny. Po 1,5 godziny sprawdzamy czy nadal jest dosyć płynu, w razie potrzby dolewamy nieco wrzątku. Po 2,5 godzinie dodajemy groszek, mieszamy i ponownie wkładamy do piekarnika.

Przygotowujemy kluseczki - w tym celu obieramy cebulę i wrzucamy do malaksera, miksujemy na pure. Dodajemy następnie sól, mąkę, proszek do pieczenia i masło, miksujemy i dodajemy troszkę zimnej wody do uzyskania ciasta. Zagniatamy przez chwilę rękami, w razie potrzeby dodając troszkę mąki. Formujemy kulki wielkości orzecha włoskiego i układamy na naszej potrawce na ostatnie 15 minut (ponownie przykrywamy) pieczenia.

Gotowe!

A poniżej nasz pieczony udziec jagnięcy sprzed tygodnia:

makaron w sosie Puttanesca

2011-12-08T20:48:00.002+01:00

Makaron gości u nas często, a ostatnio staramy się wykorzystać resztki warzyw z naszego ogrodu (do tego dania użyliśmy nasz jarmuż). Stąd pomysł na ten bardzo aromatyczny sos.

Kolanka w sosie Puttanesca

500 g makaronu włoskiego (według klasycznego przepisu - spaghetti, u nas kolanka)
2 łyżki oliwy
1/2 dużej cebuli, pokrojonej w plasterki
2 ząbki czosnku, przeciśnięte przez praskę
1 łyżeczka płatków czerwonej chilli
1 łyżka kaparów
50 g filecików anchovies, odcedzonych i pokrojonych na ćwiartki
400 g pomidorów z puszki, posiekanych
150 g jarmużu, umytego i z grubsza pokrojonego
75 g czarnych oliwek bez pestek, pokrojonych w plasterki
40 g startego Parmezanu

W dużym garczku gotujemy wodę, wrzucamy makaron, dodajemy soli i gotujemy nak na opakowaniu do uzyskania makaronu al dente.
W między czasie rozgrzewamy na patelni oliwę, dodajemy cebulę, czosnek i płatki chilli. Smażymy mieszając aż cebula sbędzie miękka i zacznie się złocić. Dodajemy kapary, fileciki anchovies i pomidory, zagotowujemy i dodajemy jarmuż. Smażymy na małym ogniu około 10 minut aż kapusta będzie miękka.
Ugotowany makaron odcedzamy i mieszamy z sosem i oliwkami. Podajemy posypany świeżo startym Parmezanem.

zupa ziemniaczano-porowa

2011-12-03T17:47:00.000+01:00

Zimą pojawia się u nas więcej zup, a ziemniaczano-porowa jest jedną z naszych ulubionych. Oczywiście jest mnóstwo wersji tej zupy, można ją jeść jak my z kawałkami warzyw, można ją też zmiksować, dodać grzanki, posypać czymś po wierzchu, dodać więcej pora lub więcej ziemniaków, dodać boczek, opcji jest mnóstwo. I może dlatego ta zupa tak szybko się nie nudzi :-)

Zupa ziemniaczano-porowa

1-1,5 litra wywaru warzywnego lub drobiowego
2 spore pory
2-3 ziemniaki
1 cebula
1-2 ząbki czoasnku
sól/pieprz
1/2-1/3 szklanki śnietanki 18 %
parę łyżek masła lub oliwy

Pory myjemy, odkrawamy ciemno zieloną część, ściągamy zewnętrzne liście, kroimy na cienkie plasterki lub półplasterki, płuczemy parokrotnie i osączamy. Ziemniaki obieramy i kroimy w kostkę ok. 1,5 cm, wrzucamy do miski, płuczemy i zostawiamy w wodzie by nam nie ściemniały.

Cebulę obieramy i siekamy, podobnie czosnek.

W rondlu rozgrzewamy oliwę/masło i smażymy chwilę cebulę, dodajemy następnie odcedzone ziemniaki, pory i czosnek i smażymy mieszając przez ok. 10 minut. Dodajemy następnie wywar i gotujemy ok. 20 minut - aż warzywa będą miękkie. Doprawiamy sola i pieprzem do smaku, dodajemy śmietankę i zagotowujemy. Gotowe!

pikantny chutney buraczano-pomarańczowy

2011-11-29T16:59:00.000+01:00

Ten smakowity chutney jest kolejną produkcją mojego męża podczas mojej nieobecności. Ma nie tylko piękny kolor ale i pysznie smakuje :-) Świetny na Święta do wędlin, szynki, pasztetów czy serów, a także do mięs na ciepło. Równie pyszny jest mój zeszłoroczny chutney Bożonarodzeniowy. Oba gorąco polecam miłośnikom pikantnych dodatków.

Przepis oryginalny tutaj.

Chutney buraczano-pomarańczowy

1,5 kg buraków, obranych i pokrojonych na drobną kostkę (ok. 0,5 cm)
3 cebule, posiekane
3 jabłka, obrane i starte
skórka starta z 3 pomarańczy
sok wyciśnięty z 3 pomarańczy
1 łyżka nasion kolendry
1 łyżka zmielonych goździków
1 łyżka zmielonego cynamonu
700 ml czerwonego octu winnego
700 g cukru

W dużym rondlu mieszamy wszystkie składniki i gotujemy ok. 1 godzinę na małym ogniu mieszając od czasu do czasu aż uzyskamy gęsty chutney i buraki będą ugotowane.
W międzyczasie przygotowujemy słoiki (należy je wysterylizować). Gotowy chutney przekładamy do słoików, zakręcamy i odstawiamy do wystygnięcia. Chutney powinien się "przegryzać" w słoiczkach ok. miesiąca. Po otwarciu słoiczka przechowujemy go w lodówce.
Pysznie smakuje z wędlinami, pasztetami czy z żółtym serem.

pasta chilli

2011-11-27T16:41:00.001+01:00

Mój mąż podczas mojej dwutygodniowej nieobecności zawładnął kuchnią i nie tylko pichcił dla siebie ale i poczynił kilka przetworów. Dziś chciałabym napisać o pysznej paście chilli. Chilli nam urosły w małej szklarni na działce, nie były aż tak "ogniste" jak te kupne ale wystarczająco pikantne. Kilka świeżych wykorzystaliśmy do gotowania, zostało nam jednak sporo w lodówce i najlepszym rozwiązaniem było przerobienie ich na pastę. Pasta wyszła wyśmienita, można ją dodawać do dań typu leczo, czy curry ale też świetnie pasuje do wędliny, cieniutko posmarowana po wierzchu. Ma też piękny słoneczny kolor :-)

Pasta chilli

500 g chilli, obranych z szypułek i bez pestek

10 ząbków czosnku, obranych

1/2 szklanki cukru

1 łyżka soli morskiej

1/4 szklanki białego octu winnego

oliwa

Miksujemy chilli z czosnkiem, cukrem i solą dodając stopniowo octet. Octu dajemy tyle by uzyskać odpowiednią konsystencję pasty - nie zbyt luźną.

Gotową pastę umieszczamy w słoiczku i polewamy po wierzchu oliwą (dla lepszej konserwacji).

Przechowujemy w lodówce.

powrót do rzeczywistości

2011-11-26T14:44:00.000+01:00

Miałam nadzieję, że uda mi się coś napisać z mojego wyjazdu do Azji, ale program mieliśmy tak napięty, że czasem brakowało czasu na to, żeby się dobrze wyspać. Napiszę tylko że z Bangkoku udaliśmy się na północ i przez wiele godzin jadąc widzieliśmy zalane pola, podmyte drogi, ludzi koczujących na wyżej położonych terenach, krótko mówiąc powódź. Dopiero na północy krajobraz się zmienił, "znormalniał". Z północy polecieliśmy na południe do Krabi na parę dni. Stamtąd udaliśmy się na jednodniową wycieczkę na wyspę Phi Phi. Nie byłam na niej jakieś 10 lat, ostatni raz przed tsunami, i zastanawiałam się jak bardzo ta wyspa się zmieniła. Zawsze przyciągała mnóstwo turystów, było tam parę drogich hoteli ale większość to były bungalowy rozrzucone między palmami, do tego trochę małych sklepików, restauracje i parę nocnych klubów/dyskotek na wolnym powietrzu. Teraz nie mogłam poznać tego miejsca, bo nie tylko palmy zniknęły w centralnej części wyspy, zmiecione falą tsunami i niestety nie posadzono w ich miejsce nowych, ale też zabudowano prawie każdy wolny kawałek ziemi jakimiś koszmarnymi hotelami, sklepami i restauracjami. Dziesiątki łodzi wszelkiego rodzaju zwozi codziennie tłumy ludzi, a ceny są absurdalnie wywindowane. Żal mi było patrzeć, jak jedno z najpiękniejszych miejsc jakie w życiu widziałam, zniszczono bezpowrotnie bezmyślnie je eksploatując. Nie ma i nigdy już nie będzie miało Phi Phi tej specyficznej atmosfery i naturalnego uroku. Wielka szkoda!

Dalej polecieliśmy do Malezji, do Kuala Lumpur, a stamtąd już lądem do Singapuru. W Singapurze, po raz pierwszy odwiedziłam Ogród Orchidei - coś pięknego! To jakby raj na ziemi! Trudno wręcz opisać wrażenie, kiedy jest się otoczonym przez setki gatunków tych niesamowitych kwiatów, w najróżniejszych kolorach i kształtach. I zdjęciami właśnie stamtąd chciałabym się z Wami podzielić. A już od jutra wpisy kulinarne, porobiło mi się trochę zaległości ;-)

Bangkok inaczej

2011-11-07T15:53:00.000+01:00

Koniec zeszłego tygodnia miałam tak zakręcony, że nie udało mi się już zamieścić zaległego planowanego posta z szarlotką. Będzie musiał poczekać, bo w sobotę znów wyruszyłam na azjatyckie szlaki, tym razem nie prywatnie, ale i tak przyjemnie. Przylecieliśmy wczoraj do Bangkoku, z samolotu zniżającego się do lądowania widać było bezkresne połacie pod wodą. Ta największa w powojennej historii tego kraju powódź coraz bardziej zalewa Bangkok. Woda nie tyle wylewa się z rzeki co nadpływa z północy przemieszczając się z zalanych terenów w kierunku południowym do morza. I mimo usilnych starań wygląda na to, że i centrum znajdzie się wkrótce pod wodą i pozostanie w takim stanie przez parę tygodni. Na szczęście lotnisko funkcjonuje bez problemów (na razie) a nasz hotel jest w centrum miasta (na razie suchym). Po raz pierwszy w życiu widziałam Pałac Królewski prawie pusty! Normalnie dosłownie tysice turystów zalewają ten najważniejszy do zwiedzania obiekt w mieście i nie ma szans na jakieś przyzwoite zdjęcia, dziś w całym kompleksie było zaledwie kilka grup i niewielu turystów indywidualnych, było cicho i sielsko. I w takiej atmosferze spokoju to miejsce robi jeszcze większe wrażenie!

Niesamowicie wyglądają ulice, gdzie co kawałek sklepy sprzedają kapoki, gumiaki, pontony, pompy itp. Do tego miliony worków z piaskiem dosłownie gdzie nie spojrzeć ochraniają sklepy, urzędy, hotele - jak niekończące się barykady. A życie płynie dalej, choć 1/3 tego blisko 7-mio milionowego miasta jest bądź pod wodą lub w trakcie ewakuacji. W żadnym sklepie nie można kupić zwykłej wody mineralnej (piwa i innych napojów nie brakuje), bo ludzie w obawie przed skażeniem wody wykupują cały zapas na pniu. Na wyżej położonych estakadach i na mostach zaparkowane są sznury aut by w razie nadejścia wody nie uległy zniszczeniu. Żal mi tego miasta i tych ludzi, którzy stoją w obliczu tak dramatycznej i nieuchronnej tragedii.

Lecz życie toczy się dalej, my jutro stąd wyjedziemy i już tylko w telewizji będziemy mogli śledzić losy Bangkoku i jego mieszkańców.

Wracam do domu za dwa tygodnie, może uda mi się tu zaglądnąć i coś napisać w międzyczasie :-)

A na zdjęciach u góry i u dołu dowód rzeczowy "pustek" w Pałacu Królewskim.

A poniżej okoliczne uliczne restauracje funkcjonują jak codzień. Można zjeść rewelacyjną grillowaną rybę (w soli), owoce morza lub .... żabę :-) - na zdjęciu w stanie surowym.

zupa z pieczonej dyni

2011-11-03T22:06:00.001+01:00

Pierwsza wyhodowana przez nas w tym roku dynia poszła pod nóż. Zamieniła się w pyszną zupę o kolorze słońca. Zupy zaczynają się u nas pojawiać jesienią, więc mogę już oficjalnie rozpocząć jesienny sezon na moim blogu ;-)

Zupa jest propozycją do Festiwalu Dyni

Zupa z pieczonej dyni

ok. 2 kg dyni

1 litr wywaru warzywnego lub drobiowego

oliwa extravergine

sól/pieprz

1 szklanka białego wytrawnego wina

kilka garści pestek z dyni

Dynię obieramy ze skóry, usówamy nasiona, kroimy na plastry i układamy na blasze wysmarowanej oliwą. Dynię skrapiamy oliwą obficie po wierzchu, posypujemy solą i pieprzem i pieczemy w 200 C przez około 30-40 minut aż dynia będzie miękka i się lekko zrumieni (jeśli kawałki mniejsze czas pieczenia może się skrócić). Dynię przekładamy do rondla, wraz z całą pozostałą na dnie blaszki oliwą, dolewamy wywar i zagotowujemy. Gotujemy przez kilka minut, ściągamy z ognia i miksujemy dokładnie blenderem do uzyskania kremowej konsystencji. Dodajemy wina i ponownie zagotowujemy, przyprawiamy solą i pieprzem do smaku. Tuż przed podaniem, na gorącej patelni prażymy pestki z dyni i posypujemy nimi zupę.

Smacznego!

malezyjski chlebek "roti canai"

2011-11-02T14:08:00.000+01:00

W czasie naszej podróży w tym roku zajadaliśmy się w Malezji i Singapurze pysznymi roti canai podawanymi wraz z sosem curry (na przykład sos z curry z kurczaka lub baraniny). Najczęściej jada się je na śniadanie ale oczywiście można je kupić przez cały dzień. Kosztują grosze - około 1 zł za sztukę (w cenie również sosik) i smakują jak dla mnie rewelacyjnie! Ze zrobieniem ich jest nieco zachodu, a że cena bardzo niska więc niewiele osób robi je w domu, zazwyczaj jada się je na mieście (a kupić je można prawie na każdym kroku). Roti canai były więc podstawą i naszego żywienia i bardzo chciałam odtworzyć ten smak w domu. Powiem z góry - nie było łatwo! Nawet nie jest to kwestia ciasta, które można wykonać z dostępnych u nas składników, to raczej formowanie przysparza kłopotów o czym można się przekonać z filmiku na tej oto stronie. Oglądaliśmy dziesiątki panów robiących te chlebki w Malezji i wygląda to bardzo prosto, jednak pierwsze wrażenie jest mylące ;-) Wiem co mówię bo próbowałam :-) Wyszły mi jak na pierwszy raz bardzo dobrze, smakowały świetnie wraz z sosikiem z curry, które ostatnio ugotowałam. Palce lizać!

Same roti canai wzięły swój początek w południowych Indiach, uległy modyfikacji w Malezjii i obecnie cieszą się ogromna popularnością i w Malezji i w Singapurze (tam nazywane Roti Paratha). Oryginalny przepis tutaj.

Roti Canai

580 g zwyczajnej mąki pszennej

1 i 1/2 łyżeczki soli

1 łyżeczka cukru

1/2 - 3/4 szklanki płynnego ghee (klarowanego masła)

1 jajko, lekko roztrzepane

3/4 szklanki pełnego mleka

1/2 szklanki wody

Ciasto można wyrabiać ręcznie lub za pomocą miksera z hakiem do ciasta, co jest opcją dużo szybszą i ułatwiającą życie. Wpierw mieszamy mąkę, sól, cukier i 1/4 szklanki ghee. Miksujemy na 1-wszej prędkości do wymieszania się dokładnie i dodajemy mleko, wodę i jajko, miksujemy nadal aż uzyskamy jednolitą konsystencję. Nastepnie miksujemy na 2-giej prędkości około 4-5 minut by uzyskać gładkie elastyczne ciasto. Powinno być ono nieco lepkie lecz nie mokre. Dzielimy ciasto na kawałki ok 112 g (wyjdzie 8-9 sztuk) i każdy kawałek formujemy w kulkę i smarujemy z wierzchu dokładnie ghee (ok 1 łyżeczka ghee na 1 kawałek ciasta). Kulki przekładamy do płaskiego pudełka, układając je obok siebie. Pudełko lekko przykrywamy (wieczkiem lub ściereczką) i zostawiamy na ok. 6 godzin. Można też tak przygotowane ciasto przełożyć w pojemniku do lodówki by wykorzystać kolejnego dnia. Trzeba jednak pamiętać, by wyjąć je kilka godzin przed przygotowaniem chlebków gdyż ciasto powinno mieć temperaturę pokojową (w Malezjii to 30 C) - wtedy jest plastyczne i można je odpowiednio uformować.

By uformować chlebki potrzebujemy dużą gładką powierzchnię. Według przepisu powinno się ją obficie wysmarować płynnym ghee, lecz niestety w naszych warunkach ghee w temperaturze pokojowej (ok 20 C) przybiera formę stałą i to bardzo utrudnia formowanie ciasta. Więc metodą prób i błędów doszłam do wniosku, że przy formowaniu ciasta najlepiej posłużyć się zwykłym olejem. Tak więc wysmarowałam mój stół kuchenny olejem, chwilę ogrzałam kulki ciasta w dłoni i podobnie jak tutaj pokazane, zaczęłam rozciągać (pierwsze próby metodą zaawansowaną dały dosyc słabe rezultaty, ciasto się rozrywało, ale może to była kwestia tego, że użyłam też z początku ghee to smarowania stołu, które to ghee w temp 20 C traciło swoje właściwości "poślizgowe" :-)). Najlepiej wykorzystać metodę numer dwa czyli rozciąganie. Poszło mi dobrze, ale chyba aż tak cieniutkiego ciasta nie osiągnęłam co w efekcie dało i owszem bardzo dobry smak, ale nie wyszły mi one tak "puszyste" jak w oryginale. Tak więc rozciągamy ciasto, idealnie byłoby do średnicy ok 60 cm. Wiem, wiem, to trudne, mnie też wyszły nieco mniejsze. Potem kropimy po wierzchu rozpuszczonym ghee i składamy po 1/4 do środka z obu stron, a potem tak samo po 1/4 z dołu i z góry. Można też je zwijać w ślimaczki. Tak przygotowane chlebki wrzucamy na rozgrzaną patelnię (z łyżeczką ghee) i smażymy z obu stron po parę minut. Gdy mamy już kilka sztuk powinno się je "spulchnić" uderzając dłońmi gwałtownie z obu stron. Podajemy gorące wraz z gorącym sosem curry. Przed rozpoczęciem formowania polecam pooglądać filmik na tej stronie.

chicken curry czyli curry z kurczaka

2011-10-27T21:11:00.000+02:00

Niedawno trafiłam w internecie na świetnego bloga, prowadzonego przez Marię z Kerali. Pełno tam świetnych przepisów od rodziny i przyjaciół. Nie mogłam nie wypróbować jakiegoś smakowitego przepisu, a okazja sama się nadarzyła. Kilka dni temu mieliśmy u nas miłego gościa na obiedzie, więc przygotowałam naszą ukochaną kuchnię indyjską. Ugotowałam curry z mieszanych warzyw i do tego bardzo, bardzo pyszne curry z kurczaka właśnie według przepisu Marii. Cóż dodać - moim skromnym zdaniem curry jest po prostu rewelacyjne! Gorąco polecam!

Chicken Curry

1,5 kg kurczaka (użyłam nogi, obrałam je ze skóry i pokroiłam na 3 części każdą)

8 cebul, obranych i pokrojonych na cienkie półplasterki

6-8 ząbków czosnku

4 cm korzenia świeżego imbiru, obranego

1 łyżeczka mielonego chilli (w oryginanym przepisie podane jest 4 łyżeczki ale jak dla mnie to już była,by kuchnia ekstremalna ;-))

1 1/2 - 2 łyżki mielonej kolendry

1/2 łyżeczki kurkumy

2 łyżeczki przyprawy garam masala

1 łyżeczka mielonych nasion fenkułu

1/2 - 1 łyżeczka świeżo mielonego pieprzu

2 średnio-duże pomidory drobno posiekane (ja dałam ponad pół puszki pomidorów)

2-4 łyżki pasty z orzeszków nerkowca (ja użyłam mielonych migdałów - ok 3/4 szklanki)

3-4 szklanki wody (lub więcej w razie potrzeby)

sól

ok. 4 łyżki oleju

garść świeżych listków curry (można zastąpić suszonymi)

Czosnek, imbir, chilli, kolendrę, kurkumę, garam masalę, nasiona fenkuła i pieprz wrzucamy do blendera, dodajemy parę łyżek wody i miksujemy do uzyskania pasty.

W rondlu rozgrzewamy olej i smażymy na nim pokrojoną wcześniej cebulę aż stanie się lekko brązowa. Dodajemy nasza pastę z przypraw oraz listki curry i smażymy mieszając kilka minut. Dodajemy posiekane pomidory i dalej smażymy mieszając 3-4 minuty. Dodajemy przygotowanego kurczaka (obranego ze skóry i pokrojonego na mniejsze kawałki) oraz sól i mieszamy by dokłądnie zostały pokryte przyprawami. Dodajemy ok 3-4 szklanki wody mieszamy i gdy się zagotuje przykrywamy i gotujemy aż mięso będzie miękkie - ok 20-25 minut. Dodajemy pastę z orzeszków nerkowca rozrobioną z wodą i mieszamy (ja dałam zmielone migdały), dzięki temu nasz sos zgęstnieje i nabierze właściwej konsystencji. Przykrywamy i gotujemy jeszcze parę minut. Przed podaniem możemy udekorować nasze curry podsmażoną osobno cebulką i świeżymi listkami curry (opcjonalnie).

Curry podajemy z ryżem lub i z chlebkami ćapati.

ciasto jabłkowe z kefirem

2011-10-25T20:34:00.000+02:00

Jesień to najlepsza pora na ciasta z jabłkami. Mam też w domu wielbiciela wszystkiego co zawiera jabłka, stąd też dzisiejszy wpis - świetne ciasto z ogromną ilością jabłek! Do tego z pysznym cytrusowym akcentem. Ciasto to wypatrzyłam u Kass, nie pierwsze i nie ostatnie jakie jej "podkradam" :-)

Ciasto zrobiłam z połowy porcji w tortownicy 26 cm a płatki migdałowe zastąpiłam orzechami włoskimi.

CIASTO MOCNO JABŁKOWE Z KEFIREM
/forma24x38cm/

2,5 szkl mąki pszennej + 3 łyżki mąki do posypania jabłek
1 szkl cukru pudru
2 łyzki cukru z wanilią
2 łyżeczki proszku do pieczenia
otarta skórka z 1 cytryny
6 jaj
200g miękkiego masła lub margaryny
10 łyżek kefiru lub mleka zsiadłego

1,5 do 2 kg jabłek

garść płatków migdałowych (u mnie orzechy włoskie)
cukier puder do posypania - opcjonalnie

Jabłka obrać, pokroić w ósemki a potem na na mniejsze kawałki . Posypać mąką (3 łyżki) i wymieszać.
Nagrzać piekarnik do 175stC.
Zmiksować masło z cukrem i cukrem waniliowym. Dodawać po 1 jajku , łyżce kefiru i partiami mąkę wymieszaną z proszkiem do pieczenia - wciąż miksując. Dodać startą skórkę z cytryny. Połączyć z pokrojonymi kawałkami jabłek i wymieszać. Blaszkę wyłożyć papierem do pieczenia lub wysmarować i wysypać bułką tartą. Przelać ciasto, wyrównać powierzchnię i posypać płatkami migdałowymi.
Wstawić ciasto do piekarnika na 60 minut. Sprawdzić patyczkiem czy jest upieczone. Wyjąć i jeśli wolimy słodsze ciasta, posypać cukrem pudrem.

ciabatta na bidze

2011-10-21T18:17:00.000+02:00

Ostatnio ciągle brakowało mi czau i piekłam tylko jeden rodzaj chleba - nasz ulubiony żytni 66%. Jest szybki i bardzo smaczny. Nadszedł czas na zmiany! Dziś upiekłam ponownie pyszne ciabatty (upiekłam je pierwszy raz trzy dni temu i tak nam zasmakowały, że dziś znowu mamy świeżutkie). Przepis z książki mistrza Hamelmana, a jakże (kiedyś piekłam jego ciabatty na zaczynie Poolish - przepis tutaj). Wyszły świetnie - lekkie wnętrze z dużymi dziurkami, wilgotne, a do tego chrupiąca skórka. Trudno się im oprzeć!

Ciabatta na bidze

biga:

100 g mąki pszennej chlebowej

60 g wody

maleńki kawałeczek świeżych drożdży (jak ziarenko pieprzu)

ciasto właściwe:

400 g mąki pszennej chlebowej

305 g wody

10 g soli

6 g świeżych drożdży

biga

Składniki bigi mieszamy w misce dokładnie, przykrywamy i zostawiamy na12-16 godzin.

Gdy biga będzie gotowa przygotowujemy ciasto właściwe. Najpierw przesiewamy mąkę, dodajemy sól i mieszamy. W wodzie rozpuszczamy drożdże i dodajemy do mąki. Całość miksujemy (hakiem do ciasta) na pierwszej prędkości ok. 3 minut. Dodajemy bigę w kawałkach i miksujemy całość na drugiej prędkości przez 4 minuty. Ciasto posiada wysoką hydrację, mówiąc inaczej - posiada wysoki procent wody w stosunku do mąki, czyli jest bardzo lepkie, w zasadzie lejące i dlatego wyrabianie go rękami jest bardzo trudne. Zdecydowanie poleca się wyrabianie go mikserem.

Ciasto pozostawiamy pod przykryciem do wyrastania na 3 godziny. Dwukrotnie "składamy" - po godzinie i po dwóch godzinach. Stolnicę do składania należy dosyć dobrze obsypać mąką.

Po trzech godzinach wykładamy ciasto ponownie na stolnicę (dobrze popruszoną mąką), lekko rozciągamy w razie potrzeby, posypujemy ciasto mąką po wierzchu. Przecinamy na pół. Połówki delikatnie przenosimy na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, w razie potrzeby delikatnie rozciagamy. Przykrywamy następnie lnianą ściereczką i folią plastikową i zostawiamy na 1,5 godziny. Nagrzewamy piekarnik do 235 C i gdy ciabatty są gotowe odkrywamy je i wkładamy delikatnie do piekarnika. Pieczemy z parą 34-38 minut. Gdyby ciabatty zbytnio się rumieniły zmniejszamy temperaturę o 10-20 C. Studzimy na kratce. Gotowe!

sałatka z figami, gorgonzolą i szynką parmeńską

2011-10-19T20:36:00.002+02:00

Z naszej ostatniej podróży po Włoszech przywieźliśmy oczywiście różne sery, w tym gorgonzolę. Nie wiem czy wiecie, ale gorgonzola dzieli się na "dolce" czyli słodką - to ta, która rozpływa się i ma kremową konsystencję. Ale jest też gorgonzola "piccante", znacznie ostrzejsza w smaku, ma też bardziej zwartą konsystencję. I właśnie ta gorgonzolę użyłam do naszej sałatki. Wyszła pysznie!

Sałatka z figami, gorgonzolą i szynką parmeńską

(dla 2 osób)

2 garście liści sałat mieszanych (rukola, roszponka itp)

3-4 dojrzałe świeże figi

4 cienkie plastry szynki parmeńskiej

kawałek gorgonzoli piccante (lub innego sera blue)

3 łyżki oliwy

1 łyżka octu balsamicznego

sól/pieprz

Sałaty myjemy, większe listki rwiemy na mniejsze kawałki iukładamy na talerzu. Myjemy figi, obcinamy ogonki i kroimy na ćwiartki i układamy na liściach. Plastry szynki dzielimy na mniejsze części i kładziemy na sałatce. Gorgonzolę dzielimy palcami na małe kawałki i posypujemy nią sałatę po wierzchu. Przygotowujemy vinegret i polewamy naszą sałatkę. Gotowe!

nóżki kurczaka pieczone z brzoskwinią i imbirem

2011-10-18T19:51:00.000+02:00

Jestem fanką włoskiego czasopisma kulinarnego "La Cucina Italiana" i jak tylko jesteśmy we Włoszech to kupuję sobie numer i tak też było i tym razem. Co więcej, udało mi się kupić dwa numery i wrześniowy i październikowy. W środku wiele ciekawych artykułów i świetnych przepisów. Dziś przedstawię jeden z nich - na nóżki kurczaka pieczone z brzoskwinią i imbirem. Pyszne! Do nich na obiad podałam ziemniaczki wpierw ugotowane a potem podsmażone na maśle ze świeżym rozmarynem i dynię (butternut squash-a), pieczoną jedynie z oliwą, solą i pieprzem. Obiad wyszedł rewelacyjnie! Polecam!

Fusi di pollo arrostiti con pesche e zanzero
Nóżki z kurczaka pieczone z brzoskiwinią i imbirem

6 nóżek z kurczaka (drumsticki)
1 świeża brzoskwinia
1 duża cebula
świeży imbir
natka pietruszki
1/2 kieliszka białęgo wytrawnego wina
1 chochelka wywaru warzywnego lub drobiowego
oliwa extravergine
sól/pieprz

Nóżki kurczaka myjemy, osuszamy i umieszczamy w foremce. Polewamy oliwą, dokałdnie obracamy kurczaka by kawałki pokryły się dokładnie olią, solimy, pieprzymy i następnie wkładamy do nagrzanego piekarnika (220 C) na 20 minut. Gdy nóżki kurczaka się zezłocą dodajemy brzoskwinię pokrojoną na kawałki (wraz ze skórką), pokrojoną cebulę i 3-4 grube plastry imbiru (obranego). Mieszamy i wkładamy ponownie do piekarnika na 10 minut. Po tym czasie podlewamy kurczaka winem i wywarem i pieczemy dalsze 15 minut. Wyciągamy kurczaka, usówamy imbir i całość posypujemy posiekaną pietruszką, mieszamy. Płyn pozostały z pieczenia odlewamy na patelnię i redukujemy nieco (gotujemy by część wyparowała i wytworzył sie sos), by polać nim kurczaka przed podaniem. Gotowe!

melon z szynką parmeńską czyli klasyczna przystawka kuchni włoskiej

2011-10-17T20:47:00.000+02:00

Nadal żyjemy włoskimi klimatami i smakami z naszego wyjazdu. Oczywiście tuż przed powrotem do Polski udaliśmy się na zakupy - sery, szynka, oliwki itp, tak więc jeszcze przez kilka dni możemy delektować się różnymi pysznościami i żyć wspomnieniami. Dziś klasyka, czyli prosciutto con melone, trudno o coś prostszego i równie pysznego!

Melon z szynką parmeńską

1 dojrzały melon

kilka plasterków szyki dojrzewającej np. parmeńskiej lub toskańskiej

Melona obieramy, kroimy na plastry, układamy na talerzu wraz z cieniutkimi plasterkami szynki. Gotowe!

ciasto marchewkowe od Severino

2011-10-16T18:16:00.000+02:00

Po powrocie z Włoch trudno nam wskoczyć w starte tryby - zajęć i pracy. Do tego po dwóch tygodniach chodzenia w klapkach i cienkich koszulkach, nagle przyszło nam zmierzyć się z poważnie jesienną aurą. Brrrrr!!! No ale wakacje nie trwają wiecznie. Tak więc na osłodę upiekłam dziś to pyszne ciasto wypatrzone u Eli (poniżej przepis za Elą). Jest wilgotne, niezbyt słodkie, pachnące migdałami, po prostu świetne! Gorąco polecam :-)

U mnie wyszło nieco płaskie bo użyłam większej tortownicy. No i lukier z Philadelphii nie zastygł w lodówce, bo trudno nam było czekać tak długo...

Ciasto marchewkowe od Severino

100g masła
200g cukru
200g mielonych migdałów
1 jajko+ 1 żółtko
100g mąki
2 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia
300g startej na małych oczkach marchwii

Wszystkie składniki dokładnie zmiksowac w podanej wyżej kolejnosci. Przelac do trotownicy 22cm i piec w nagrzanym piekarniku do suchego patyczka.

Lukier z Philadelphii

160g serka Philadelphia (użyłam serka "light")
2 łyżki masla
cukier puder (tyle by powstała gładka, niezasłodka konsystencja)

Wszystko dokładnie utrzeć i rozsmarować na cieście.

A poniżej zdjęcie części naszych plonów...

Florencja

2011-10-08T19:57:00.002+02:00

To już ostatni wpis z naszej podróży, w sumie nieco spóźniony, bo jesteśmy właśnie w drodze powrotnej, ale żal spędzać czas na komputerze, gdy się jest we Florencji! Z ogromnym sentymentem wróciliśmy do tego miasta, gdzie spędzilismy tyle cudownych chwil! Kilka lat temu wybraliśmy się tutaj na nieco dłużej, raz na miesiąc a potem na dwa miesiące. Poczuliśmy smak pomieszkiwania tak jak Włosi. Wnajmowaliśmy wtedy mieszkanie pod Florencją, w uroczym miasteczku Pontassieve, a ja codziennie przyjeżdżałam do centrum miasta do szkoły językowej. W czasie gdy się uczyłam, mój maż buszował po targach szukając różnych specjałów, które potem gotowaliśmy wieczorem. Popołudniami i w weekendy zwiedzaliśmy miasto, muzea, kościoły i oczywiście okolice. Teraz czuję się tutaj trochę jak w domu. Nie będę opisywać uroków miasta, bo myślę, że nawet Ci co tam nie byli to słyszeli o pięknie Florencji i co można zwiedzić. Mam kilka refleksji osobistych, po pierwsze, nie było nas tu parę lat, więc od razu rzuciły mi się w oczy zmiany np. sporo ulic w centrum, koło katedry, zamknięto dla ruchu samochodowego, przez co miasto stało się bardziej przyjazne dla turystów. Ale z przykrością muszę stwierdzić, że legendarny już Mercato Centrale, czyli glówny targ Florencji, skomercjalizował się maksymalnie, wyrzucono w piętra handlarzy owoców i warzyw, którzy tak na prawdę byli sercem tego miejsca, umieszczono ich w namiocie na zewenątrz, a w ich miejscu zaczęto urządzać imprezy dla biznesmenów, różne degustacje itp. Parter stał się targiem praktycznie wyłącznie dla turystów, już trudno wypatrzyć Florentyńczyków robiących tam zakupy. Za to na szczęście targ w okolicach kościoła Sant'Ambrogio nic się nie zmienił. Aż trudno mi było oczy oderwać od mięs, drobiu, wędlin, serów, świeżych makaronów, oliwek - wszystkiego czego może dusza zapragnąć! A na zawnątrz ogromne, kolorowe stoiska ze świeżymi owocamai i warzywami. Poszliśmy na kilka dobrych kolacji i chciałabym tu wspomnieć o jednej restauracji, której nie powinno się ominąć, bo to prawdziwie kulinarny raj w dostępnych dla nas cenach (we Florencji jest sporo rewelacyjnych restauracji w najwyższej półki, niestety obłędnie drogich). Restauracja mieści się bardzo blisko targu Sant'Ambrogio, o którym wyżej pisałam, i nazywa się "Il Pizzaiuolo". Słynie z pizzy (jak sama nazwa lokalu sugeruje), ale można skosztować tam obłędne antipasti (przystawki), primi (głównie makarony), secondi (dania główne) oraz desery. Restauracja prezentuje kuchnię z południa Włoch (Neapol) i najlepiej zarezerwować tam stolik przed przyjściem, bo już pół godziny po otwarciu wieczorem nie ma w niej wolnego stolika. Ja ją odkryłam blisko pięć lat temu, jadaliśmy tam już wielokrotnie i za każdym razem wychodzimy zachwyceni. Gorąco polecam spróbowania sera "burraty", zupełnie nie z tej ziemi! To jakby mozarella z płynnym, kremowym wnętrzem, rozpływa się w ustach i jest tak delikanie pyszna! Koniecznie trzeba spróbować pysznej pizzy i makaronów z owocami morza!

Poniżej kilka zdjęć z naszej kolacji :-)

Burrata w całości (u góry) i przekrojona (u dołu).

Tortellini nadziewane gorgonzollą i orzechami w pesto z rukoli...

i obłędne scialatielli amalfitani, po prostu doskonałe danie ze świeżego makaronu z owocami morza w rewelacyjnym, delikatnym sosie!

I kilka zdjęć z targu Sant'Ambrogio

Parę zdjęć z Mercato Centrale, głównie nastawionego na turystów, ale bardzo kolorowego!

A na koniec parę zdjęć ze środowego targu w Pontassieve, gdzie od lat przyjeżdża rodzina specjalizująca się w produkcji i handlu serami i od rana ustawia się do nich długa kolejka. Prócz serów sprzedają też lokalne wędliny oraz baccala - suszonego dorsza, o którym pisałam na początku naszej podróży. Sery nie są tanie ale za to najwyższej jakości, więc i my kupiliśmy kawałek pachnącego parmezanu i rozpływającą się w ustach gorgonzollę! Jest tam też co tydzień Pani, sprzedająca jeden ze specjałów Florencji czyli flaczki - "trippa" i "lampredotto", ugotowane z przyprawami i podawane z bułką.

Nie sposób opisać wszystkie wrażenia z Florencji, nawet te kulinarne. Chcę więc zachęcić do odwiedzenia tego wyjątkowego miasta, warto tu spędzić chociaż z tydzień i poszwędać się po uliczkach i targach, pokosztować różnych słodkości, spróbować tutejszego jedzenia i wypić aromatyczną kawę u "Paszkowskiego" po to, by poczuć atmosferę Florencji, gdyż jest to nie tylko miasto muzeów i kościołów ale po prostu specjalne miejsce na ziemi.

miejsce z moich snów w Toskanii

2011-10-04T22:04:00.001+02:00

Pienza leży w sercu Toskanii, nieco na południe od Sieny. Objechaliśmy Toskanię już kilka razy, zaglądnęliśmy do prawie każdego miateczka czy dziury i za każdym razem utwierdzam się w przekonaniu, że Pienza to miejsce wyjęte jakby prosto z bajki! Miasteczko liczy sobie ponad sześć wieków i zostało założone i zbudowane przez jednego człowieka, Piccolominiego, który niespodziewanie zupełnie został wybrany papieżem. Urodził się w wiosce tuż obok ponad 600 lat temu i do dziś u podnóża Pienzy stoi staruteńki kościół, w którym o ile pamiętam był ochrzczony. Miasto częsta bywa nazywane idealnym czy doskonałym, zapewne dlatego, że całość została zaplanowana w dużej mierze w tym samym czasie i przez jednego architekta (w sporej części przynajmniej). Pienza usytułowana jest na wzgórzu skąd rozpościera się cudowny widok na całą dolinę rzeki Orcia. Teren dookoła jes cudnie falisty usiany cyprysami, a dosłownie o rzut kamieniem jest słynne Montepulciano, a z drugiej strony San Quirico, Montalcino i wiele innych nieco mniejszych. Mnie trudno jest oczy oderwać, mogłabym sobie godzinami spacerować i oglądać uliczki i widoki. Na zdjęciu u góry krokusy, które właśnie zakwitają, mam podejrzenia, że jest to być może ten rodzaj krokusa, z którego potem można zbierać pręciki na szafran. Ale biologiem nie jestem więc pewności nie ma. Poniżej kilka widoków Pienzy i okolic.

Tak więc zatrzymaliśmy się tutaj na parę dni. Odwiedziliśmy w Montefellonico pana, który od kilku pokoleń produkuje pyszne wino i u którego od lat robimy zakupy. Pojechaliśmy kilkanaście kilometrów dalej do innego pana u którego kupujemy rewelacyjną oliwę, którą sam tłoczy z własnych drzewek, a potem do Caseificio, czyli wytwórni serów, by kupić "pecorino". Jest to ser z mleka owczego, wytwarzany w wielu częściach Włoch, ale ponoć ser właśnie z okolic Pienzy jsst najsmaczniejszy, gdyż owieczki pasące się na okolicznych wzgórzach jedzą wyjątkową mieszankę traw i ziół, co nadaje smak później serom. Kupiliśmy kilka rodzajów tego sera, niektóre zawijane są na okres dojrzewania w liście, inne zasypywane popiołem, inne trzymane w grocie, aż trudno wyliczyć wszystkie. No i oczywiście są i te świeże i dłużej dojrzewające. Wszystkie te pyszności, czyli wino, oliwę, sery, wędliny i lokalny makaron "pici" można kupić w Pienzie i okolicznym miasteczkach na każdej prawie ulicy, bo ogromne ilości turystów sprzyjają handlowi i sklepów tutaj nie brak. A wyglądają one podobnie jak ten poniżej.

No a jak już jestem przy temacie jedzenia, to warto dodać, że w Pienzie można również rzeczywiście rewelacyjnie zjeść. Nie do końca tanio, ale przecież czasem można poszaleć. To jest już nasza piąta wizyta w tym miasteczku, wypróbowaliśmy sporą część restauracji i jak dotąd na pierwszym miejscu zawsze znajduje się malutka rodzinna trattoria - da Fiorella. Fiorella to mama, szefowa kuchni i prawdziwa mistrzyni! W restauracji pracują też jej dwaj synowie i synowa. Atmosfera już od wejścia jest rodzinna i przyjazna, obsługa doskonała, a jedzenie po prostu przenosi w inny wymiar. Wczoraj poszliśmy więc na kolację, zamówiliśmy na pierwsze danie makaron ("pici" o którym pisałam wyżej), ręcznie robiony w sosie mięsnym ze świeżymi prawdziwkami. Rewelacja! A na danie główne ja cielęcinę a mój mąż jagnięcinę do tego grillowany bakłażan i ziemniaczki podsmażane na oliwie z rozmarynem. Mięso rozpływało się w ustach, było pyszne, delikatne, po prostu doskonałe. A na koniec zamówiliśmy sery - oczywiście pecorino, podawany tutaj z miodem i świeżą gruszką. Sery zniknęły zanim wyjęłam aparat, więc poniżej jedynie makaron oraz nasze główne dania :-)

A dla miłośnikó zwierząt zdjęcie poniżej - kot w San Quirico, chrapał sobie spokojnie w donicy na głównej uliczce miasta :-)

Sagra del Porcino - festiwal borowika, czyli ciąg dalszy naszej podróży po Włoszech

2011-10-02T22:45:00.001+02:00

Wreszcie zajechaliśmy do Toskanii. Pierwsze dwie noce spędziliśmy w ślicznym miasteczku Massa Marittima, nieopodal Grosetto. Byliśmy tu już kiedyś kilka lat temu, ale tylko przejazdem. Tym razem przyjechaliśmy na nieco dłużej. Po drodze z La Spezii zatrzymaliśmy się na parę godzin w Lucce. To urocze miasto, otoczone murami z unikalnym owalnym placem, powstałym, przez zabudowę antycznego amfiteatru . Poza tym jest tam wiele innych ciekawych budynków, placów i ulic. W sumie to jedno z ładniejszych miast w Toskanii, dopiero co odkrywane przez turystów.

Sama Massa Marittima, gdzie się zatrzymaliśmy, powstała wieki temu dzięki pokładom rud znajdującym się w pobliskich wzgórzach. Rozwinęlo się tu górnictwo przynoszące spore zyski. Stąd też miasto wyrosło swego czasu na potęgę, co widać po budynkach w centrum, szczególną uwagę zwraca katedra w stylu pizańskim.

Wczoraj pokręciliśmy się po okolicy. Zajechaliśmy nad morze oraz do pobliskich miasteczek. Do tej pory tylko raz zapuścliśmy się na krótko w te malownicze rejony więc była okazja by zobaczyć coś więcej. Zwiedziliśmy też piękny opuszczony klasztor San Galgano.

Dziś rano wyruszyliśmy dalej w drogę. Naszym celem był Pienza. Po drodze postanowiliśmy odwiedzić malutką mieścinkę Casale di Pari, gdzie w ten weekend ma miejsce Sagra del Porcino. W miasteczku wzniesiono duży namiot, a w nim tłum mieszkańców z całej okolicy raczył się lokalnymi specjałami, w tym daniami z prawdziwkami. My spróbowaliśmy risotto z prawdziwkami, polentę z sosem z prawdziwkami, do tego grillowane kiełbaski i zamiast deseru - ser. Niestety nie dane nam było popróbować wina, jako, że czekała nas dalsza droga samochodem. W końcu dojechasliśmy do mojego najbardziej ukochanego toskańskiego miasteczka - Pienzy. Ale to zupełnie inna historia o czym wkrótce.

Poniżej risotto i polenta z prawdziwkami

La Spezia i uroki Ligurii

2011-09-29T21:20:00.000+02:00

Przedwczoraj mieliśmy długi dzień. Wyjechaliśmy rano z Vicenzy, po drodze zwiedziliśmy Sabbionetę, śliczne miasteczko wpisane w 2008 wraz z Mantovą na listę UNESCO, potem zatrzymaliśmy się w Parmie i w końcu postanowiliśmy jechać dalej drogą "panoramiczną" do La Spezii. Droga wiła się przez góry, była wąska i bardzo kręta więc przejechanie 120 km zajęło nam blisko 3 godziny, za to widoki były niesamowite! W końcu przyjechaliśmy na miejsce. Mieszamy tuż za miastem a raczej ponad nim, z tarasu rozciąga się piękny widok na zatokę Poetów i samo miasto, a z tyłu, na wzgórza. To wyjątkowo malownicze i spokojne miejsce.

La Spezia sama w sobie nie rzuca na kolana, zwłaszcza w porównaniu z Florencją, Bolonią czy Sieną, ale ma dosyć ładne centrum, gdzie kilka ulic jest zamkniętych dla ruchu, ładny park i promenadę nad wodą oraz świetny targ, który dzisiaj "zwiedzaliśmy". Targ zajmuje cały wielki plac, jest zadaszony i w jednej części znajdują się stragany z warzywami i owocami - teraz jest sezon na "porcini" czyli prawdziwki, których cena jednak odstrasza, dalej część gdzie sprzedawane są wszelakie ryby i owoce morza, a po drugiej stronie stoiska z serami i wędlinami. Trudno nam było oczy oderwać od tych pyszności!

W południe wybraliśmy się dziś do pobliskiego miasteczka Portovenere, ślicznie położonego na samym cyplu. Na lunch jak zazwyczaj, kupiliśmy w sklepie chleb, szynkę, ser, pomidora, oliwki i wino :-) Zasiedliśmy na promenadzie i podziwiwjąc morze i widoki posilaliśmy się tym prostm jedzonkiem.

Wczoraj spędziliśmy cały dzień zwiedzając Cinque Terre - rejon objęty parkiem narodowym tuż na północ od La Spezii, nad morzem. Znajduje się tam pięć wyjątkowo malowniczych miasteczek (Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola i Riomaggiore), wciśniętych między skały a morze. Najlepiej wybrać się tam tak jak my pociągiem, podróż z La Spezii do Monterosso trwa około 20 minut, i praktycznie w całości odbywa się w tunelach wykutych w skale. Wykupiliśmy bilet łączony - do Parku Narodowego wraz z całodziennym na kolej i mogliśmy swobodnie poruszać się pociągami między miasteczkami. W okolicy jest mnóstwo szlaków i bardzo wiele osób przyjeżdża by pochodzić po okolicy. My mieliśmy tylko jeden dzień więc pieszo pokonaliśmy najsłynniejszy odcinek, czyli "Via dell'Amore" łączący Manarolę i Riomaggiore. Więcej zdjęć z Cinque Terre na moim drugim blogu.

A co do kwestii kulinarnej, to popróbowaliśmy lokalnego makaronu, który nazywa się "trofie", oczywiście ze świeżym pesto, z którego słynie nie tylko Genua ale cała Liguria. A dzisiaj w roli przystawki jedliśmy kolejny lokalny specjał - "farinatę", rodzaj placka-naleśnika z mąki z cieciorki a do tego rewelacyjne sery - gorgonzolę i stracchino - palce lizać!

Festa del Bacala alla Vicentina

2011-09-26T21:51:00.000+02:00

Cały ranek spacerowaliśmy po Vicenzy. To śliczne miasto, pełno tu uroczych zaułków, pięknych budynków no i sklepów pachnących różnymi lokalnymi specjałami. Zamiast obiadu kupilismy więc sobie kilka plasterków mortadeli, speck-u, kawałek lokalnego sera "asiago" oraz pyszne oliwki no i oczywiście butelkę wina (zdjęcie powyżej). Jako, że upał się dawał nam nieco we znaki w południe więc wzorem Włochów udaliśmy się na sjestę i lunch spowrotem do naszego B&B.

W informacji turystycznej Pani powiedziała nam, że dziś jest ostatni dzień festy del Bacala alla Vicentina, czyli lokalnego specjału - suszonego dorsza (bacala), sprowadzanego z Norwegii od wieków, który przygotowuje się na wiele sposobów, najbardziej tradycyjne danie to Bacala alla Vicentina, gotowany dorsz podawany z polentą. Festa ma miejsce corocznie w niewielkiej miejscowości Sandrigo, około 17 km na północ od Vicenzy. Centrum miasteczka jest zamknięte dla ruchu, pośrodku placu zbudowano ogromny namiot i już od piątku wieczorem codziennie zjeżdża się cała okolica by popróbować tych specjałów. Tradycja takich imprez jest żywa w całych Włoszech i w zależności od sezonu tematem przewodnim może być dzik, zając, oliwa, wino, grzyby, trufle, cokolwiek, co znajduje się w danej okolicy. My parę lat temu na wiosnę odwiedziliśmy kilka takich imprez (nazywanych popularnie sagrami) i ogromnie się nam one spodobały. Nie mogliśmy ominąć więc takiej okazji i o 19.00 wybraliśmy się w drogę. Nie raz już widziałam suszonego dorsza w sklepach we Włoszech ale jakoś nigdy nie miałam okazji spróbować jak smakuje. I okazało się, że jest bardzo dobry! My poszliśmy na całość i zamówiliśmy risotto z dorsza, gnocchi z dorszem no i danie sztandarowe czyli dorsza z polentą.

Poniżej zdjęcia z festy oraz oczywiście dania jakie zamówiliśmy - bacala z polentą, w risotto oraz z gnocchi.

Wreszcie w Italii!

2011-09-25T21:26:00.000+02:00

Po dwóch dniach podróży dotarliśmy w końcu do celu! Nasz pierwszy przystanek we Włoszech to Vicenza, niewielkie miasto położone blisko Padwy. Vicenza słynie z architekta Andrea Palladio który w XVI wieku zaprojektował wiele budynków w mieście i w okolicach. Na miejsce przybyliśmy koło 14.00 i jak tylko rozpakowaliśmy nasze rzeczy puściliśmy się na miasto. Po drodze pierwszy przystanek lodziarnia - bo gdzie jak gdzie ale we Włoszech lody są przepyszne! Zwłaszcza jeśli jest tak ciepło - tutaj nadal lato - 26-27 C. Potem kierunek stare miasto. W pierwszej kolejności udaliśmy się do najsłynniejszego obiektu w mieście - Teatro Olimpico, ponoć najstarszy isniejący i stale działający teatr w Europie, zaprojektowany przez.... Andrea Palladio oczywiście. Stamtąd spacerem udaliśmy się na Piazza Biade, gdzie w ten weekend prezentowały się różne regiony Włoch ze swoimi specjałami, oczywiście kulinarnymi. Nęciły więc sery, wędliny, oliwki, słodycze, oliwa i aż trudno było oczy oderwać od tych kolorowych pyszności. Popróbowaliśmy oliwek i nie mogliśmy oprzeć się by nie kupić oliwy. Tak zaczęły się już pierwszego dnia nasze zakupy. Wolę nie myśleć jak nasze auto będzie wyglądało za dwa tygodnie, gdy bedziemy wracać do domu ;-)

Więcej o Vicenzy jutro, a poniżej parę zdjęć z targów.

figi z serkiem mascarpone

2011-09-23T17:37:00.001+02:00

Sezon na figi w pełni i trudno im się oprzeć. To taki niepozorny z zewenątrz owoc, który kryje ekscytujące, słodkie i bardzo kolorowe wnętrze. W zeszłym roku zajadaliśmy się nimi bez niczego, zrobiłam nawet pyszniutki dżem. W tym roku nasze pierwsze figi postanowiłam troszkę "podrasować" ;-) I oto wyszedł rewelacyjny, pięknie wyglądający, a przede wszystkim prosty deser. Gorąco polecam!

To chwilowo ostatni wpis kulinarny. Jutro ruszamy do słonecznej Italii! Zamierzamy spędzić dwa tygodnie odkrywając uroki, głównie Ligurii i Toskanii, w tym oczywiście kulinarne. Mam nadzieję, że uda mi się umieścić kilka wpisów-relacji z naszej podróży. Już liczę godziny do wyjazdu!

Figi z serkiem mascarpone

4 świeże figi (koniecznie dojżałe)

3 łyżki serka mascarpone

3 łyżki miodu (np. lipowego), lekko podgrzanego do płynnej konsystencji

2 garście orzechów włoskich

szczypta świeżo zmielonej gałki muszkatołowej

Figi myjemy i delikatnie wycieramy. Odkrawamy ogonek i nacinamy na krzyż tak by można je łatwo rozłożyć. Orzechy tostujemy na patelni aż się lekko zrumienią (cały czas mieszając). Mascarpone mieszamy z 1 łyżką miodu. Do każdej figi nakładamy po 1 łyżce serka, posypujemy orzechami i polewamy niewielką ilością płynnego miodu. Całość posypujemy świeżo startą gałką muszkatołową. Podajemy od razu.

kurczak w sosie ze smażoną cebulką

2011-09-22T21:38:00.002+02:00

To kolejne danie kuchni indyjskiej i powiem krótko - pyszne! Przepis z książki "Indian Cookery" aut. Madhur Jeffrey.

Kurczak w sosie ze smażoną cebulką
Murghi rasedar

ok 1,2 kg kurczaka (np nogi)
350 g cebuli, obranej
ok. 4 cm świeżego korzenia imbiru obranego i posiekanego
6 ząbków czosnku
7 łyżek oleju
1 łyżka mielonych ziaren kolendry
1 łyżka zmielonego kminu
1/2 łyżeczki zmielonej kurkumy
1/4 - 1/2 łyżeczki zmielonego chilli
4 łyżki jogurtu naturalnego
ok. 500 ml wody
250 g pomidorów, obranych i drobno posiekanych (mogą być z puszki)
2 łyżeczki soli
1/2 łyżeczki przyprawy garam masala
1 łyżka posiekanych świeżych listków kolendry - opcjonalnie

Kroimy kurczaka na kawałki, usówamy skórę.

Połowę cebuli siekamy, resztę kroimy na cienkie półplasterki. Posiekaną cebulę miksujemy w blenderze z czosnkiem i imbirem aż do uzyskania pasty.

Rozgrzewamy dużą patelnię lub rondel i wlewamy olej, dodajemy cebulę w półplasterkach i smażymy mieszając aż stanie się brązowa (dosyć ciemna). Wyciągamy ją łyżką cedzakową odciskając olej i odkłądamy na bok. Zdejmujemy patelnię/rondel z ognia na chwilę i dodajemy naszą pastę cebulową, mieszamy i ponownie smażymy mieszając ok 3-4 minut. Dodajemy mieloną kolendrę, kmin, kurkumę i chilli i mieszamy, dodajemy następnie po 1 łyżce jogurtu, mieszamy dokładnie aż się zmiesza z sosem zanim dodamy następną łyżkę. Dodajemy kawałki kurczaka i mieszamy smażąc około minuty. Dodajemy wodę, pomidory i sól i mieszając doprowadzmy do zagotowania. Przykrywamy, skręcamy płomień i gotujemy ok. 20 minut. Posypujemy po wierzchu garam masalą i dodajemy podsmażone wcześniej cebule. Gotujemy bez przykrycia na średnim ogniu aż sos zgęstnieje. Delikatnie ściągamy nadmiar oleju z powierzchni za pomocą łyżki. Przed podaniem posypujemy listkami kolendry.

ciasto śliwkowo-jabłkowe vel jesienne (od Kass)

2011-09-18T17:56:00.000+02:00

Niedawno wypatrzyłam to ciasto u Kass. Wyglądało tak smakowicie, że nie mogłam się oprzeć pokusie wypróbowania u siebie. Jak wszystkie wypieki Kass, tak i ten jest po prostu niebiański! To co najbardziej podoba mi się w tym cieście to to, że nie jest za słodkie, a przede wszystkim ma mnóstwo owoców! Nawet zastanawiałam się czy aby czegoś nie przeoczyłam, bo ciasta miałam mało a owoców całą miskę, a jednak!

Kass, wiekie dzięki! Przepis poniżej oczywiście za autorką.

Ciasto sliwkowo-jabłkowe
/forma o śr 28cm/

4 jajka
180g mąki pszennej
180g cukru
120g masła lub margaryny
1 płaska łyżeczka proszku do pieczenia

4 jabłka
400g śliwek
garść posiekanych orzechów włoskich

Jabłka obrać i pokroić w ósemki. Śliwki przepołowić i wyjąć pestki. Owoce oprószyć mąką.
Masło utrzeć z cukrem i jajami (można mikserem) dodać mąkę z proszkiem do pieczenia i wymieszać. Wsypać owoce i łyżką wymieszać z ciastem.

Formę wysmarować masłem i wysypać bułką. Przełożyć ciasto, wyrównać powierzchnię, posypać orzechami i upiec w 180stC przez 45-50 minut. Sprawdzić patyczkiem w środku blaszki, jeśli ciasto jest niedopieczone - to pozostawić jeszcze kilka minut w piekarniku. Oprószyć cukrem pudrem.

tarta z suszonymi pomidorami i pesto

2011-09-17T16:41:00.000+02:00

Ta tarta to dobry pomysł na szybki lunch. Staram się mieć w lodówce paczkę ciasta francuskiego i już po pół godzinie mam gotową tartę. Na wierzch można położyć to na co tylko mamy ochotę. Tym razem tarta w stylu włoskim, z suszonymi pomidorami, pesto i mozarellą.

Tarta z suszonymi pomidorami i pesto

1 paczka ciasta francuskiego
1 jajko
3 łyżki pesto
6-8 połówek suszonych pomidorów z oliwy
2 małe cebulki pokrojone na półplasterki lub ząbki
1 łyżka oliwy
1 mozarella

Ciasto rozwijamy, smarujemy połowę rozbełtanym jajkiem, składamy na pół i kroimy na 3-4 prostokąty. Ciasto układamy na blasze przykrytej papierem do pieczenia. Nożem lekko nacinamy "ramkę" ok 1 cm od brzegów ciasta. Wnętrze smarujemy pesto. Cebulę smażymy na oliwie aż stanie się szklista. Układamy cebulę na pesto, na niej kładziemy kawałki pomidorów a na wierzch platerki mozarelli i brzegi ciasta smarujemy pozostałym rozbełtanym jajkiem. Całość wkładamy do piekarnika nagrzanego do 180 C na około 15 - 20 minut. Gotowe!

spaghetti w sosie pomidorowym z boczkiem

2011-09-14T15:47:00.001+02:00

Uwielbiamy makarony i goszczą one u nas często. Parę dni temu przyszła mi ochota na spaghetti w sosie ze świeżych pomidorów i oto jest! O tej porze roku pomidory są najsmaczniejsze, dojrzewają sobie w promieniach słońca i powoli nabierają niezwykłego smaku i słodyczy. Grzechem byłoby nie wykorzystać takiej okazji!

Poniżej przepis mojego pomysłu dla dwóch osób.

Spaghetti w sosie pomidorowym z boczkiem

125 g makaronu (spaghetti)

350 g pomidorów, sparzonych i obranych ze skórki

1 cebula, posiekana

2 ząbki czosnku, posiekane

150 g chudego wędzonego boczku pokrojonego w kostkę

oliwa

przyprawa włoska pikantna (przywieziona przez nas z Włoch) - opcjonalnie

sól/pieprz

garść świeżych małych listków bazylii

starty parmezan

Pomidory kroimy z grubsza i z dodatkiem odrobiny wody gotujemy w rondelku, kiedy będą już mięciutkie zdejmujeny z ognia i gdy lekko przestygną miksujemy dokładnie w blenderze.

Na oliwie smażymy cebulkę z boczkiem i czosnkiem, dodajemy przyprawy włoskiej ziołowej (według uznania) i po chwili dodajemy nasz świeży sos pomidorowy (można oczywiście śmiało wykorzystać sos pomidorowy z kartonika). Całość przyprawiamy i gotujemy aż sos nabierze odpowiedniej konsystencji.

Gotujemy makaron (spaghetti) al dente, wrzucamy osączony makaron na patelnię z sosem, mieszamy dokładnie. Nakładamy na talerze i posypujemy po wierzchu listkami bazylii oraz startym parmezanem. Gotowe!

kubańska kolacja

2011-09-13T20:51:00.002+02:00

Wraz z naszymi gośćmi (z Warszawy i Hawany) w zeszłym tygodniu ugotowaliśmy pyszną kubańską kolację - aromatyczną wierzowinę i rewelacyjną czarną fasolę, a do tego ryż i słodki ziemniak. Oczywiście nie obeszło się bez "cuba libre" :-)

Przepis na sypki ryż jest tutaj a ziemniaka można upiec w piekarniku lub w mikrofalówce.

Bistec de cerdo

wieprzowina po kubańsku

1 kg chudego karczku wieprzowego (lub łopatki)

1 duża cebula

sok z 2 cytryn

1/2 główki czosnku

1 płaska łyżka mielonego kminu

sól

olej

Mięso kroimy na plastry i rozbijamy dosyć cienko jak kotlety. Cebulę kroimy na plasterki. Czosnek rozgniatamy z solą (lub przeciskamy przez praskę i dodajemy sól) i mieszamy z sokiem z cytryny i kminem. Plastry mięsa umieszczamy w naczyniu naprzemian z plastrami cebuli. Każdy plaster polewamy marynatą czosnkowo-cytrynową. Całość przykrywamy i umieszczamy w lodówce na kilka godzin.

Mięso osączamy (zachowując marynatę) obsmażamy na oleju aż się zrumieni po obu stronach, po czym dodajemy cebulę i marynatę i smażymy na małym ogniu ok. 20 minut, w razie potrzeby podlewając nieco wodą. Doprawiamy solą, pieprzem do smaku. Podajemy z ugotowanym białym ryżem i na przykład z czarną fasolą (przepis poniżej).

Frijole negro

czarna fasola

2 szklanki czarnej fasoli

1 liść laurowy

2 zielone papryki (słodkie)

2 cebule

4-5 ząbków czosnku

3-4 łyżki oliwy

1 łyżeczka mielonego kminu
oliwa

sól/pieprz

Fasolę płuczemy dokładnie, zalewamy zimną wodą i zostawiamy na noc.

Następnego dnia gotujemy fasolę w tej samej wodzie z dodatkiem listka laurowego i jedną pokrojoną na paseczki papryką. Fasolę gotujemy aż do miękkości, w razie potrzeby dolewamy wodę. Nie odcedzamy! Fasola powinna być przykryta płynem.

Drugą paprykę opalamy i obieramy ze skórki p czym kroimy w kostkę. Siekamy cebulę i przeciskamy czosnek przez praskę. Cebule smażymy na oliwie razem z czosnkiem i papryką. Dodajemy zmielony kmin i całość dodajemy do gorącej fasoli, mieszamy i gotujemy chwilę. Przyprawiamy solą i pieprzem, w razie potrzeby dodajemy nieco oliwy do smaku. Gotowe!

sernikobrownie z malinami dla wyjątkowych gości

2011-09-11T11:30:00.000+02:00

Kilka dni temu mieliśmy u siebie wyjątkowych gości - z Warszawy i Hawany. No i w końcu mogłam upiec ciacho, które chyba wszyscy znają, piekli i się zachwycają - sernikobrownie z malinami! Mój drogi mąż nie uznaje wypieków z czekoladą, więc by coś takiego móc przygotować wyczekuję na szczególne okazje, no i udało się! Wyszło pysznie czekoladowe, słodkie, z lekko kwaskowatą nutą malin - niebo w gębie! Najbardziej mi smakowało schłodzone - z lodówki :-) No a mężusiowi upiekłam jego ukochane ciasto na maślance też z malinami i z kruszonką. Oba zniknęły bardzo szybko! Przepis na sernikobrownie zaczerpnęłam od Liski i za nią podaję :-)

Sernikobrownie z malinami

200 g gorzkiej czekolady
200 g masła
400 g cukru pudru (dałam nieco mniej)
5 jajek
100 g mąki
500 g sera kremowego
cukier waniliowy lub 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
200 g malin (mogą być mrożone)

Piekarnik nastawić na temp. 170 st C.
Blaszkę 20x30 cm wysmarowac masłem i wyłożyć papierem. Ja wykorzystałam tortownicę 28 cm.
Czekoladę rozpuścić w kąpieli wodnej, ostudzić.
Masło i 250 g cukru pudru zmiksować na gładką masę (dałam nieco mniej cukru). Następnie dodać 3 jajka - wbijając po jednym i dobrze miksując przed dodaniem kolejnego.
Wlać roztopioną czekoladę, dalej miksować. Następnie dodać mąkę.
3/4 mikstury wlać do blaszki.

W drugiej misce utrzeć ser, resztę cukru, jajka i cukier waniliowy. Masa powina mieć gładką konsystencję.
Wylać masę serową na masę czekoladową.
Na wierzch wyłożyć resztę masy czekoladowej i ułożyć owoce.
Piec 45-60 minut (piekłam godzinę). Studziłam w ciepłym, ale otwartym piekarniku.

angielki deser "Trifle" i jak tu nie kochać jamnika...

2011-09-08T20:15:00.000+02:00

Często u nas gości ten prosty i bardzo smaczny deser. Wersja poniżej może nie jest w 100 % klasyczna lecz tak właśnie nauczył mnie mój mąż przygotowywać "trifle". Świetny na lato, najlepiej schłodzony parę godzin w lodówce.

Z braku czasu wpis ten czekał kilka dni, zatem i krótka fotorelacja z krakowskiego wyjątkowego Marszu Jamników jest opóźniona. Ostatniej niedzieli mieliśmy w Krakowie piękną pogodę i z przyjemnością wybrałam się w południe na Rynek, by zobaczyć dziesiątki jamników. Mam ogromną słabość do tych długich piesków, bo jak tu nie kochać jamnika! Ta doroczna impreza ściąga rzesze fanów czworonogów, niektórzy przyjeżdżają z bardzo daleka. Wszystko zaczyna się od hejnału, po którym wyruszają jamniki wraz z właścicielami w pochodzie z Barbakanu na Rynek. Tam nagradzane są prace literackie i plastyczne, których bohaterami są jamniki i wybierany jest najpiękniejszy i najbardziej oryginalny kostium. Tak więc były jamniki: diabełki, strażacy, policjanci, panna młoda, kominiarz, pirat, czerwony kapturek i wiele, wiele innych. Nawet niektórzy właściciele się poprzebierali. Mnie najbardziej podobał się jamnik-krakowiak :-). Za rok pojawią się znowu więc serdecznie zapraszam do Krakowa!

Trifle

50 g biszkoptów (typu savoiardi)

1 galaretka owocowa (tutaj pomarańczowa)

1 mała puszka mieszanych owoców (tutaj ananas)

2-3 łyżki sherry (lub innego alkoholu, opcjonalnie)

500 ml mleka

1 opakowanie budyniu śmietankowego/waniliowego

250 ml śmietanki 30-36%

2 łyżki cukru pudru

Trifle możemy przygotowywać w jednej większej salaterce lub w pucharkach, u mnie w jednej dużej salaterce. Najpierw łamiemy biszkopty na 2-3 części każdy. Można je na chwilę zanurzyć w alkoholu lub syropie z owoców lub od razu umieścić w salaterce. Dodajemy owoce (jeśli są duże - kroimy na mniejsze kawałki), część można zostawić do udekorowania przed podaniem. Przygotowujemy galaretkę i po jej przestudzeniu dolewamy sherry (opcjonalnie) i wlewamy do salaterki. Umieszczamy w lodówce aż galaretka stężeje. Przygotowujemy w międzyczasie budyń, również go studzimy, mieszając by nie utwożył nam się kożuszek. Gdy galaretka zastygnie wlewamy na wierzch budyń. Ponownie schładzamy w lodówce. Przed podaniem ubijamy śmietanę z cukrem puderem i przekładamy na budyń. Można udekorować pozostałymi owocami lub posypać posypką czekoladową. Gotowe!

Marszowi towarzyszyła oczywiście orkiestra!

Niektóre pieski szły wraz z właścicielami.

A niektóre były niesione...

sernik na zimno z malinami, doskonały na gorące dni!

2011-08-31T13:13:00.001+02:00

Sernik na zimno jest idealny na gorące dni. Szybki, prosty, cóż więcej chcieć. No a do tego bardzo smaczny i lekki! Tym razem uprościłam maksymalnie przepis, dodałam maliny i galaretkę malinową, choć oczywiście przy wyborze owoców i galaretki jest zupełna dowolność - co kto lubi :-)

Sernik na zimno z malinami

150 g biszkoptów

100 g masła

1 kg serka waniliowego homogenizowanego

20 g żelatyny

1/2 szklanki gorącej wody

pudełko świeżych malin lub innych owoców

2 galaretki owocowe (malinowe)

Biszkopty kruszymy do szklanej miski, masło rozpuszczamy i zalweamy nim pokruszone biszkopty. Ręką dokłądnie wszystko mieszamy i następnie przesypujemy do tortownicy (ok. 26 cm). Dokładnie ugniatamy palcami by nasz biszkoptowy spód dokładnie przylegał do formy.

Serki waniliowe przekładamy do miski, żelatynę rozpuszczamy w gorącej wodzie i chwilę studzimy. Gdy będzie letnia przelewamy ją do serków miksując jednocześnie, tak by żelatyna dobrze się rozprowadziła po całej masie. Serek przekładamy do tortownicy i wkładamy do lodówki na parę godzin. Gdy ser stężeje kładziemy na wierzch owoce. Przygotowujemy jedną galaretkę według przepisu (ja używam mniej wody - ok 400 ml) i gdy nam przestygnie delikatnie wylewamy na wierzch sernika i ponownie wkłądamy do lodówki. Gdy galaretka stężeje przygotowujemy kolejną i gdy przestygnie wylewamy na wierzch. Robienie galaretki "na raty" umożliwi nam przykrycie dokładne owoców galaretką, ponieważ bardzo często lubią one wypływać na powierzchnię, druga warstwa galaretki sprawi, że będą ładnie umiejscowione w środku.

Sernik przechowujemy w lodówce i serwujemy schłodzony.

pasztet z cukinii

2011-08-29T13:12:00.000+02:00

Ten pasztet to po prostu rewelacja! Bardzo lubię jedzenie wegetariańskie, a do tego mamy dużo własnych cukinii, więc wykorzystuję je na różne sposoby. Przepis na ten pasztet znalazłam w książce "What will I do with all those courgettes?" aut. Elaine Borish. Jest prosty, bardzo smaczny, świetny na letni lunch lub po prostu jako przystawka. Podaje się go schłodzonego wraz z sosem pomidorowym. Ja zrobiłam pasztet z połowy porcji obawiając się, że mi się nie zmieści do foremki (mam mniejszą) i wyszedł mi nieco płaski, a do tego od razu zniknął... Myślę, że można swobodnie zrobić z całości do zwykłej foremki (20 x 12 cm) i pasztet wyjdzie nam bardziej kształtny.

Pasztet z cukinii

1 kg cukinii

2 duże cebule, posiekane

3 łyżki oliwy

1 łyżeczka maki ziemniaczanej

175 g świeżej białej bułki

1 łyżka świeżych liści bazylii

1 łyżka świeżych liści estragonu

duża szczypta świeżo zmielonej gałki muszkatołowej

sól / pieprz

3 jajka

troszkę masła

sos pomidorowy:

4 pomidory

6 łyżek oliwy

2 łyżki czerwonego octu winnego

sól/pieprz

Cukinię myjemy i kroimy na cienkie plasterki. Na rozgrzaną patelnię wlewamy oliwę i smażymy cukinię wraz z cebulką aż zmiękną. Bułkę pokrojoną na kawałki wrzucamy do blendera i miksujemy by uzyskać okruszzki. Przesypujemy do miski. Lekko przestudzoną cukinię z cebulką przekładamy do blendera/malaksera, dodajemy mąkę ziemniaczaną i miksujemy nie zbyt drobno. Zmiksowane cukinie dodajemy do miski z okruchami, dodajemy sól i pieprz oraz posiekaną bazylię, estragon oraz świeżo zmieloną gałkę muszkatołową. Całość mieszamy. W miseczce rozbełtujemy jajka i dodajemy do pasztetu, mieszamy dokładnie. Formę 30 x 12 smarujemy dokłądnie masłem, w przypadku foremek silikonowych to nie jest potrzebne (ja zrobiłam z ok. połowy porcji do foremki 20 x 12 i wyszedł mi stanowczo za niski, myślę, że można spróbować całą porcję upiec w takiej mniejszej foremce). Pieczemy w 180 C około godziny.

Pasztet po wyjęciu z piekarnika studzimy a następnie przechowujemy w lodówce. Wyciągamy z lodówki na ok. 30 minut przed podaniem.

Aby przygotować sos - parzymy i obieramy pomidory, usówamy nasiona i sam miąższ miksujemy w blenderze. Następnie dodajemy oliwę, ocet oraz doprawiamy solą i pieprzem, mieszamy i gotowe. Przechowujemy w lodówce. Podajemy w miseczce wraz z pokrojonym pasztetem.

tartletki z fenkułem

2011-08-21T07:58:00.000+02:00

Na naszej działce po raz pierwszy wyrosły fenkuły! Miałam akurat nieco ciasta kruchego w lodówce więc błyskawicznie upiekłam małe tartletki. Świetne i na zimno i na ciepło, w sam raz na lekki lunch.

Tartletki z fenkułem
(ok. 4 sztuk po 10 cm)

nieco ciasta na tartę (patrz tutaj)
1 fenkuł
ok. 100 ml śmietanki 30%
garść startego parmezanu
1 jajko
sól/pieprz

Foremki na tartletki smarujemy masłem i wykładamy rozwałkowanym ciastem. Wkładamy na pół godziny do lodówki. Po tym czasie lekko nakłuwamy spód tartletek widelcem, przykrywamy papierem do pieczenia i wykładamy na wierzch ceramiczne kulki. Spody tartletek podpiekamy w 180 C ok 5 - 10 minut. zdejmujemy kulki, papier i odstawiamy. Fenkuła najpierw myjemy, kroimy na 2 części i blanszujemy parę minut w osolonej wodzie. Następnie kroimy go na plastry, które układamy na naszych podpieczonych spodach. W miseczce mieszamy śmietankę z jajkiem, dodajemy soli i pieprzu oraz startego parmezanu. Delikatnie wlewamy miks śmietanowy do tartletek i wkładamy je do piekarnika (180C) na około 20 minut - aż się lekko zrumienią. Wyciągamy. Gotowe!

Korma z kurczaka po raz drugi

2011-08-20T07:41:00.001+02:00

U nas nadal klimaty indyjskie :-) Dziś druga już wersja kormy (poprzednia tutaj), dania które wywodzi się z okresu panowania Wielkich Mogołów. Można ją przyrządzać z każdym rodzajem mięsa i podaje się ją z białym ryżem lub z ryżowym pullao (pilawem). Bardzo lubię kormę, bo nie jest zbyt ostra, a sos orzechowy z dodatkiem szafranu jest bardzo aromatyczny! Przepis zaczerpnęłam z ksiązki "Indian Restaurant Cookbook" aut. Pat Chapman.

Korma

700 g mięsa (kurczak, kaczka, jagnięcina, wołowina lub baranina)

1/2 szklanki orzeszków nerkowca lub migdałów (obranych)

ok. 1,2 cm świeżego korzenia imbiru

1 ząbek czosnku

2 zielone chilli

1/2 łyżeczki szafranu

2 łyżki ciepłego mleka

1 łyżka klarowanego masła ghee

2 łyżki oleju roślinnego

1 średnia cebula posiekana

75 ml jogurtu naturalnego

75 ml śmietanki 30 %

1/2 szklanki krubo posiekanych listków kolendry lub pietruszki

sól

sok z cytryny (opcjonalnie)

przyprawy:

3 całe kardamony

3 goździki

2,5 cm kory cynamonu

1 łyżeczka nasion kolendry

1 łyżeczka nasion kminu

Mięso kroimy na kawałki ok 2 - 2,5 cm.

Do blendera wrzucamy orzechy/migdały, imbir, czosnek, chilli oraz ok. 150 ml wody - miksujemy z grubsza.

Szafran moczymy w letnim mleku.

W rondlu rozgrzewamy masło ghee oraz olej i smażymy nasze przyprawy przez chwilę, następnie dodajemy cebulę i smażymy aż cebula się zezłoci. Dodajemy naszą zmiksowaną paste orzechową oraz jogurt i gotujemy mieszając od czasu do czasu przez ok. 10 minut. Dodajemy mięso, mieszamy dokładnie i gotujemy ok. 30 min do godziny (zależy od rodzaju mięsa) - aż mięso będzie miękkie. W razie potrzeby można dodać nieco wody.

Na 10 minut przed podaniem delikatnie wyciskamy szafran w mleku by wydobyć jak najwięcej koloru i całośc dodajemy do kormy, dodajemy też śmietanę i świeżą kolendrę lub pietruszkę. Solimy do smaku. Opcjonalnie można kormę skropić sokiem z cytryny - wedle uznania. Gotowe!

fasolka zielona z kokosem

2011-08-19T16:20:00.000+02:00

Zielona fasolka z kokosem to przepis z Kerali w południowych Indiach. Wynalazłam go w książce "A Taste of India" aut. Madhur Jaffrey. Fasolka jak dla mnie rewelacyjna! Zupełnie nie spodziewałam się że będzie tak pyszna! Ciekawostką jest w tym przepisie użycie surowego ryżu jako przyprawy. Gorąco polecam jako dodatek do głównego dania - jakiegoś mięsnego lub wegetariańskiego curry, oczywiście do tego ryż i najlepiej chlebki ćapati lub naan.

Zielona fasolka z kokosem

Payaru Thoran

500 g zielonej fasolki szparagowej

1 cebula, obrana i z grubsza posiekana

1-2 świeże zielone chilli, pokrojone na 2-3 kawałki

2 ząbki czosnku, obrane

1 szklanka świeżo utartego kokosa (ja kupiłam cały orzech - należy zwrócić uwagę by był świeży tzn. by był w środku płyn, mąż obrał go i utarł na tarce, połowę zamroziłam do kolejnego dania)

1 łyżeczka zmielonego kminu

1/4 łyżeczki kurkumy

5 łyżek oleju

1 łyżeczka ziaren gorczycy

2 łyżeczki surowych ziaren ryżu

10-12 świeżych lub suszonych liści curry

1 całe ostre czerwone suszone chilli

ok 1 łyżeczki soli

Fasolkę najlepiej wpierw zblanszować przez parę minut. Następnie kroimy ją na malutkie kawałeczki - ok 5-7 mm. Cebulkę, zielone chilli, czosnek, kokos, kmin i kurkumę umieszczamy w blenderze i miksujemy przez chwilę - do uzyskania w miarę gruboziarnistej konsystencji i przekładamy do miseczki.

Rozgrzewamy olej na dużej patelni i wrzucamy ziarna gorczycy oraz ryż. Gdy ziarna gorczycy zaczną pękać a ryż się zacznie złocić dodajemy liście curry i czerwone chilli. Po kilku seundach dodajemy pokrojoną fasolkę i smażymy mieszając 2-3 minuty na średnim ogniu. Robimy w środku "dziurę" i wkładamy do niej nasze zmiksowane z koosem przyprawy. Delikatnie przykrywamy warstwą fasolki i posypujemy równomiernie solą. Nalewamy na to wszystko 2-3 łyżki wody i natychmiast przykrywamy pokrywką. Zmniejszamy ogień do minimum i gotujemy ok. 10 minut, aż fasolka będzie miękka. Mieszamy dokładnie i gotowe! Danie można przygotować nieco wcześniej i podgrzać przed podaniem.

Curry z dyni i cieciorki

2011-08-17T09:29:00.000+02:00

U nas w domu znów zagościły orientalne klimaty. Dziś proponuję aromatyczne curry z dyni i cieciorki. Przepis wynalazł mój mąż tutaj, a mnie zostało już tylko ugotowanie tego pysznego dania. Curry jest w tajskim stylu, z mleczkiem kokosowym i jest raczej ostre. Ja nieco zmniejszyłam ilość pasty curry, zamiast trzech łyżek dałam dwie i chyba dobrze, bo choć lubię ostrą kuchnię to lubię też czuć smak potrawy a nie tylko ogień. Danie oczywiście najlepiej podawać ze świeżo ugotowanym białym ryżem czy chlebkiem naan.

Curry z dyni i cieciorki

1 łyżka oleju

2-3 łyżki żółtej Tajskiej pasty curry (dałam 2 łyżki)

2 cebule drobno posiekane

3 świeże trawy cytrynowe, dobrze zmiażdżone (tłuczkiem do mięsa lub tępą stroną noża)

6 ziaren kardamonu

1 łyżeczka ziaren gorczycy

1 dynia lub squash (około 1 kg)

250 ml wywaru warzywnego

400 ml mleczka kokosowego

400 g puszka cieciorki, cieciorkę płuczemy pod wodą na sicie

2 limonki

duża garść świeżych liści mięty

Rozgrzewamy olej na patelni i delikatnie smażymy pastę curry z cebulką, trawką cytrynową, kardamonem i gorczycą - przez 2-3 minuty. Dodajemy dynię (obrana i pokrojoną na kawałki ok. 2 cm), mieszamy by pasta curry pokryła kawałki warzywa, dodajemy następnie wywar warzywny oraz mleczko kokosowe. Po zagotowaniu dodajemy cieciorkę, mieszamy, zmnieszamy ogień i gotujemy ok. 10 minut aż dynia będzie miękka. Tak przygotowane curry przyprawiamy sokiem z 1 limonki, drugą limonkę kroimy na ósemki i podajemy osobno. Całość posypujemy listkami mięty (najlepiej je podrzeć lub posiekać na mniejsze kawałki). Gotowe!

cukinia nadziewana

2011-08-16T11:54:00.000+02:00

Dziś chciałabym przedstawić efekt kulinarnej twórczości mojego męża. Nie tylko wyhodował piękne cukinie ale również angażuje się czynnie w ich przygotowanie. Oto pyszna cukinia nadziewana, wyszła rzeczywiście świetnie i będziemy ją wkrótce powtarzać!

Cukinia nadziewana mięsem

1 duża cukinia

ok. 400 g mięsa (u nas karczek wieprzowy)

ok. 100 g chudego wędzonego boczku

1 cebula, posiekana

2-3 ząbki czosnku

2-3 łyżki oliwy

100 ml czerwonego wina

2-3 łyżki sosu pomidorowego

przyprawa wloska ziołowa (kupiłam kiedyś taką mieszankę we Włoszech)

sól/pieprz

pół szklanki startego parmezanu

Cukinię myjemy, przekrawamy wzdłuż, usówamy nasiona i kładziemy na blasze.

Mięso mielimy. Na patelni rozgrzewamy oliwę i podsmażamy posiekaną cebulę i boczek pokrojony na małą kostkę aż się zrumienią lekko. Dodajemy posiekany czosnek i zmielone mięso. Dodajemy ziołowej przyprawy włoskiej (według uznania) oraz sól i pieprz i smażymy mieszając. Gdy mięso się nieco usmaży dolewamy wino i sos pomidorowy. Całość smażymy mieszając jeszcze kilka minut. Tak przygotowany farsz nakładamy do naszej wcześniej przygotowanej cukinii i całość pieczemy w piekarniku (ok. 180 C) przez 30-40 minut, aż cukinia będzie miękka - najlepiej sprawdzać wbijając koniec noża w cukinię. Na około 10 minut przed wyjęciem z piekarnika cukinie posypujemy po wierzchu startym parmezanem - w ten sposób ser się nam roztopi na wierzchu ale nie przypali się.

Podajemy od razu - z innymi gotowanymi warzywami lub po prostu z sałatą.

Smacznego!

śmietankowo-brzoskwiniowy deser na lato

2011-08-15T14:26:00.001+02:00

To szybki i bardzo smaczny letni deser, do którego można wykorzystać różne sezonowe owoce, u mnie padło na brzoskwinie, ale byłby świetny z truskawkami, malinami czy borówkami :-)

Śmietankowo-brzoskwiniowy deser letni

500 ml śmietanki 30 % (lub 18%)

1/2 szklanki cukru pudru

15 g żelatyny

1/2 szklanki gorącego mleka lub wody

2 brzoskwinie, sparzone i obrane ze skórki (lub z puszki) + owoce do dekoracji

Obrane brzoskwinie kroimy na kawałki, wkładamy do blendera dodajemy cukier puder i miksujemy.

Żelatynę zalewamy w miseczce wrzącą wodą lub mlekiem i mieszamy dokładnie aż się rozpuści. Wówczas przelewamy śmietankę do rondelka, dodajemy rozpuszczoną żelatynę, dokładnie mieszamy, dodajemy zmiksowane owoce i po zamieszaniu przelewamy do miseczek. Wkładamy do lodówki na parę godzin i gotowe! Przed podaniem wyciągamy naszą galaretkę śmietankową z miseczek i dekorujemy owocami. Smacznego!

chlebek i zapiekanka z cukinią

2011-08-09T10:17:00.001+02:00

Ostatnio szukam ciekawych przepisów by wykorzystać cukinie, które rosną nam jak na drożdżach :-)

Kasia poleciła mi przepis na chlebek i zapiekankę. Obie propozycje wyszły wyśmienicie! Chlebek był wilgotny, pysznie orzechowy i ogromnie nam smakował. Zapiekanka, nieco przeze mnie zmodyfikowana, również wyszła świetnie i delektowaliśmy się nią niedawno na kolację. Bardzo dziękuję Ci Kasiu za oba pomysły!

Chlebek cukniowy z orzechami

1 szklanka podprażonych orzechów włoskich, posiekanych lekko

2 szklanki mąki pszennej

1 łyżeczka sody do pieczenia

3/4 szklanki cukru

2 jajka

1/2 szklanki jogurtu naturalnego

1/2 szklanki oleju

1 średnia cukinia

Cukinię ucieramy na tarce na dużych oczkach, przekładamy na sito i zostawiamy na około 20 minut. Po tym czasie odciskamy płyn.

Jajka ucieramy z ckrem, dodajemy olej i jogurt oraz mąkę i sodę. Następnie dodajemy 3/4 orzechów oraz cukinię i mieszamy. Tak przygotowane ciasto przekładamy do foremki (natłuszczonej i obsypanej mąką lub bułką tartą) i posypujemy po wierzchu resztą orzechó.

Pieczemy ok. 60 minut w temp. 180 C. Należąy sprawdzić patyczkiem czy ciasto jest upieczone zanim je wyciągniemy.

Gotowe!

Zapiekanka z cukinią

2-3 nieduże cukinie pokrojone w plastry ok. 1 cm

1 fenkuł (opcjonalnie)

2 jajka

250-300 ml śmietanki 18 %

pęczek koperku

olej do smażenia

sól/pieprz

Fenkuł myjemy, przekrawamy na pół i obgotowujemy w osolonej wodzie kilka minut. Wyciągamy i odkładamy by nieco przestygł. Cukinię obsmażamy na patelni z obu stron by się lekko zrumieniła i zmiękła. Foremkę na zapiekankę smarujemy olejem, układamy następnie warstwę plasterków cukinii, na niej pokrojony na plastry femkuł i na wierzchu ponownie plastry cukinii.

W miseczce rozbełtujemy jajka, dolewamy śmietankę, mieszamy dokładnie. Dodajemy soli i pieprzu (z uwagi na to że warzywa nie były wcześniej przyprawiane należy odpowiednio więcej soli i pieprzu). Mieszamy, dodajemy posiekany koperek i zalewamy cukinię i fenkuła. Całość zapiekamy w 200 C około 30-40 minut.

placki z cukinii lekko orientalne

2011-08-02T13:37:00.000+02:00

Na naszej działce cukinie rosną jak na drożdżach, szukam więc różnych przepisów by urozmaicić naszą cukiniową dietę ;-) Te pyszne, aromatyczne placuszki wypatrzyłam w książce "Mums know best" aut. Si Kinga i Dave Myersa. Dodatek w postaci garam masali nadaje tym placuszkom zupełnie nowego wymiaru! Mnie najbardziej smakują z odrobiną jogurtu greckiego. Można je też mrozić, choć oczywiście nie będą już tak chrupiące jak te świeże. Świetne jako przekąska na przykład do piwa ;-) lub do obiadu wraz z innymi warzywkami.

Placuszki z cukinii lekko orientalne

3 nieduże cukinie, starte na tarce
1 cebula również starta na tarce
1 ząbek czosnku,posiekany
olej
ok. 100 g mąki "gram" (z ciecierzycy)
2 jajka, rozbełtane
1 łyżeczka przyprawy garam masala
150-200 g fety
1 zielone chilli bez nasionek, posiekane
garść świeżych listków kolendry (lub pietruszki), posiekanych
garść świeżych listków mięty, posiekanych
sól/pieprz

Ucieramy cukinie i cebulę na dużych oczkach i zostawiamy na sicie ok 15 minut. Po tym czasie dobrze odciskamy płyn. Na patelni rozgrzewamy olej i smażymy odciśniętą cukinię wraz z czosnkiem aż się zacznie lekko rumienić. Odstawiamy by nieco przestygła.

Jajka mieszamy z mąką i garam masalą, gdyby konsystencja była zbyt gęsta dodajemy parę łyżek mleka. Kruszymy w palcach fetę i dodajemy do masy mączno-jajecznej wraz z posiekanym chilli, posiekanymi listkami mięty i kolendry. Dodajemy też sól i pieprz, mieszamy i na koniec dodajemy przestudzoną cukinię, całośc jeszcze raz mieszamy.

Na patelni rozgrzewamy nieco oleju i smażymy nasze placuszki - około 1 łyżki ciasta cukiniowego na 1 placuszek. Smażymy z obu stron do uzyskania złotego koloru i przekładamy na papierowy ręcznik by odsączyć tłuszcz. Podajemy gorące! Mnie smakują najbardziej z odrobiną jogurtu greckigo :-)

Coq au vin blanc, przepyszny kurczak w białym winie

2011-08-01T16:23:00.000+02:00

To kolejny rewelacyjny przepis wypatrzony u Tatter. Cudownie pachnie, fantastycznie smakuje a do tego w sumie prosty i robi się sam! Nic dodać nic ująć - jak dla mnie ideał!

Coq au vin blanc

1 duży kurczak (1,5kg) podzielony na części
15 szalotek lub małych cebulek
2 lyżki oliwy z oliwek
150g boczku, pokrojonego w kostkę
250g pieczarek
50g masła
3 opasłe ząbki czosnku, zmiażdżone
1/2 butelki dobrego białego wina wytrawnego
2-3 łyżki brandy
3 gałązki świeżego tymianku
1 duży liść laurowy (może być suszony)
5 gałązek zielonej pietruszki
30g masła
dwie łyżki mąki
lyżka lub dwie posiekanej zielonej pietruszki

Na rozgrzanej patelni usmażylam cebulke, aż odrobine zbrązowiala, dodałam wówczas pokrojony boczek. Gdy boczek byl juz prawie wysmażony dorzucilam grzyby, smażylam jeszcze chwilkę, potem wyjęłam wszystko łyżka cedzakową. Na patelnię wyłożylam masło i poczekałam, aż się lekko spieni, wtedy - w takiej mieszaninie tluszczów - zbrązowilam z obu stron kawałki kurczaka, po czym za pomocą cedzakowej łyżki przełożylam je do żeliwnego garnka, dodałam cebulke z boczkiem i pieczarkami.

Na patelnię z tłuszczem włozylam czosnek, wino i brandy. Zagotowałam i zalałam płynem kurczaka. Dodałam bouquet garni (związane ze sobą gałazki tymianku, pietruszki i liść lautowy). Płyn ma delikatnie zakrywać kurczaka, gdyby było go zbyt mało można dolać rosołu drobiowego lub grzybowego.

Garnek zakryłam szczelnie pokrywką i wsunęłam do pieca rozgrzanego do 170C na 2 godziny. Odcedziłam płyn z duszenia, wyjęłam bouquet garni, zostawiając kurczaka w garnku. Następnie na patelni stopiłam masło i zrobiłam jasną zasmażkę. Zdjęłam patelnię z ognia i powoli dolewałam płynu mieszając; jeszcze raz calość podgrzalam. Tak przygotowanym, dość gęstym, sosem zalałam kurczaka. Posypałam posiekaną zieloną pietruszką.

prosty i smaczny quiche z cukinią

2011-07-31T19:51:00.001+02:00

Jak co roku o tej porze mamy zarzęsienie cukini. Rosną u nas na działce jak na drożdżach! Możecie się więc w najbliższych dniach spodziewać różnych przepisów z wykorzystaniem tego wszechstronnego warzywka. Jeżeli ktoś ma w zanadrzu jakiś smakowity przepis z użyciem cukinii i chciałby się nim podzielić to proszę o przepis lub link w komentarzach, będe bardzo wdzięczna, chętnie wypróbuję!

Chciałabym się też pochwalić moim nowym nabytkiem - młynkiem do gałki muszkatołowej! Wypatrzyłam go w niewielkim sklepie w małym miasteczku w Anglii w zeszłym tygodniu i nie mogłąm przejść obojętnie obok tak użytecznego gadżetu kuchennego! U nas w domu gałka muszkatołowa wykorzystywana jest często i nie raz już sobie utarłam palce męcząc się na tarce. Teraz mam młynek i nie omieszkałam go wykorzystać po raz pierwszy przygotowując ten quiche, który posypany jest po wierzchu startą świeżą gałką.

Nie muszę dodawać, że quiche udał się wspaniale i bardzo nam smakował! Przepis sam w sobie prosty, ale często proste rzeczy są najsmaczniejsze, no i do tego szybkie i łatwe w przygotowaniu.

Quiche z cukinią

ciasto:

250 g mąki pszennej

125 g masła

1 jajko

odrobina zimnej wody w razie potrzeby

sól

nadzienie

2 nieduże cukinie ( u mnie jedna zielona i jedna żółta)

1 cebula posiekana

1 - 2 łyżki oliwy

200 ml śmietanki 18 %

3 jajka

sól/pieprz

świeżo starta gałka muszkatołowa

Najpierw mieszamy masło i mąkę, do uzyskania drobnych grudek. Dodajemy sól, jajko i zagniatamy szybko. W razie potrzby dodajemy odrobinę zimnej wody. Ciasto zawijamy w folię spożywczą i wkładamy na godzinę do lodówki. Po tym czasie natłuszczamy formę do tarty (ok 24 cm) i wałkujemy ciasto na omączonej stolnicy. Wykładamy ciastem formę, dziobiemy widelcem, przycinamy wystające przegi i wkładamy ponownie do lodówki na godzinkę. Po tym czasie przykrywamy ciasto papierem do pieczenie, wysypujemy kulki ceramiczne i wkładamy nasz "spód" do nagrzanego piekarnika (190 C) na około 10 minut. Po tym czasie ściągamy papier z kulkami i podpiekamy sam "spód" jeszcze ok 5-10 minut - aż zacznie się lekko złocić.

W tym czasie przygotowujemy nadzienie - siekamy cebulę i kroimy umyte cukinie na plasterki lub półplasterki. Na pateni smażymy na oliwie cebulę aż się lekko zaszkli i dodajemy cuknię. Smażymy aż się lekko zacznie rumienić. Przyprawiamy solą i pieprzem.

W naczyniu mieszamy jajka ze śmietanką.

Na podpieczony spód wykładamy podsmażoną cukinię i całość zalewamy śmietanką z jajkami. Całość posypujemy świeżo startą gałką muszkatołową i wkładamy do piekarnika na ok. 40 minut, aż się nam nadzienie zetnie.

Quiche podajemy na ciepło lub na zimno.

po angielskim słońcu deszcz w Krakowie i jak osłodzić sobie taki obrót spraw

2011-07-30T22:16:00.000+02:00

Znów zaniedbałam blog przez dłuższą chwilę, a to z powodu kolejnego wyjazdu. Zupełnie nieplanowanie polecieliśmy na tydzień na Wyspy i choć większość czasu zajęło nam spotykanie się z rodziną i przyjaciółmi, to udało nam się na jeden dzień wybrać poza miasto i coś zwiedzić. W przeciwieństwie do Polski, w Anglii pogoda była piękna, słoneczna i cudownie było poszwędać się po paru starych miasteczkach. Zajechaliśmy do Alcester i położonego niedaleko Evesham (w hrabstwie Worcestershire - tak, to tam produkuje się słynny sos!). Parę zdjęć z naszej wycieczki na dole, a teraz czas przejść do konkretów czyli do pysznego, letniego deseru - panna cotty, w sam raz na osłodzenie chłodnych i deszczowych dni!

Panna Cotta

600 ml śmietanki 30 %

1 wanilia

1/2 szklanki cukru pudru

2-3 łyżeczki żelatyny

2-3 łyżki mleka

250 g malin

3 łyżki cukru pudru

Śmietanę przelewamy do rondelka, dodajemy cukier. Wanilię przekrawamy na pół, wyskrobujemy końcem noża ziarenka i wrzucamy ziarenka i laskę wanilii do śmietanki. Całość powoli zagotowujemy. W tym czasie sypiemy do małej miseczki żelatynę i zalewamy mlekiem. Gdy tylko śmietanka się zagotuje ściągamy ją z ognia i odstawiamy na 5-10 minut. Po tym czasie wyciągamy laskę wanilii i dodajemy namoczoną żelatynę. Całość dokładnie mieszamy. Panna cottę przelewamy do miseczek/foremek i po wystygnięciu wkładamy do lodówki na parę godzin. Przed podaniem zanurzamy miseczki/foremki na chwilę w gorącej wodzie co ułatwi nam wyjęcie panna cotty na talerzyk. Całośc polewamy świeżym sosem malinowym (maliny z cukrem miksujemy w malakserze). Gotowe!

A poniżej kilka zdjęć na naszego jednodniowego wypadu z Birmingham.

Tarta z agrestem i bezą

2011-07-18T14:23:00.002+02:00

W końcu nasz niedawno zasadzony agrest dał dosyć owoców, by upiec pierwsze agrestowe ciasto. Latem nie ma to jak owocowe slodkości! Przepis na tą pyszną tartę znalazłam u Ileni, poniżej podaję za autorką.
Ciacho udało się świetnie i bardzo szybko zniknęło...

Tarta z agrestem i bezą

ciasto:

1-1 1/4 szklanki mąki
3 łyżki cukru
1 łyżka cukru wanilinowego
1 jajko
1/2 łyżki mleka
1/3 kostki zimnego masła

masa agrestowa:

750 g agrestu
3/4 szklanki cukru
2 łyżki mąki ziemniaczanej
3 łyżki wody

beza:

3 białka
1/2 szklanki cukru

Zagnieść kruche ciasto z podanych składników, zawinąć je w folię spożywczą i wstawić do lodówki na 20 minut. Po ochłodzeniu rozwałkować i wyłożyć nim okrągłą formę do tarty o średnicy 28 cm, nakłuć widelcem i odstawić do lodówki (na czas rozgrzewania piekarnika).
Rozgrzać piekarnik do 180^oC. Ciasto piec 15 minut z obciążeniem (na ciasto położyć papier do pieczenia i wysypać kulki ceramiczne lub groch), a potem bez obciążenia (i bez papieru) przez kolejne 10 minut lub do złotego koloru.

Masa: agrest sparzyć , obrać z szypułek, pokroić na połówki i podsmażyć z cukrem, a następnie zmiksować. Mąkę ziemniaczaną rozpuścić w wodzie, dodać do agrestu i zagotować.
Masę wyłożyć na upieczony, lekko ostudzony spód.

Beza: białka ubić na sztywno, pod koniec dodając cukier małymi porcjami. Tak przygotowaną pianę wyłożyć na agrest.

Całość zapiec na złoty kolor (około 30 minut).

zielone curry z bakłażanem i słodkim ziemniakiem

2011-07-14T11:09:00.002+02:00

Ostatnio do zielonego curry z kurczakiem ugotowałam też tajskie zielone curry z bakłażanem i słodkim ziemniakiem. Równie pyszne i aromatyczne. Do tej pory gotowałam indyjskie curry, które są znacznie gęściejsze niż te tajskie, zupełnie inaczej pachną czy smakują, lecz i te są świetne i myślę, że warto sobie urozmaicić i spróbować czegoś nowego. Chciałabym wspomnieć o limonce kaffir - jest to nieodzowny składnik w kuchni daleko-wschodniej. Używa się soku, skórki i oczywiście niezwykle aromatycznych liśći! Więcej o tym owocu można poczytać tutaj. Myślę, że ostatecznie można w naszych warunkach zastąpić ją zwykłą limonką. Nam udało się przywieźć z Azji mały zapasik, liście zamroziłam w pudełku a otartą skórkę i sok w pojemniku na kostki lodu. Teraz są jak znalazł!

Zielone curry z bakłażanem i słodkim ziemniakiem

1 łyżka oleju

1 cebula posiekana

1-2 łyżki zielonej pasty curry (dałam jedną)

375 ml mleczka kokosowego

250 ml wody

1 słodki ziemniak, obrany i pokrojony na kawałki 2 cm

1 bakłażan pokrojony na ćwierć-plasterki

6 listków kaffir

2 łyżki tajskiego sosu rybnego

2 łyżki świeżogo soku z limonek kaffir

2 łyżeczki startej skórki z limonek kaffir

2 łyżeczki brązowego cukru

świeże listki kolendry

Rozgrzewamy olej w rondlu, smażymy cebulę z zieloną pastą curry przez ok. 3 minuty mieszając. Następnie dodajemy mleczko kokosowe oraz wodę i gotujemy ok. 5 minut. Dodajemy słodki ziemniak pokrojony na kawałki i po 6 minutach bakłażana i listki kaffir. Gotujemy ok 10 minut aż warzywa będą miękkie. Na koniec dodajemy sos rybny, sok z limonki kaffir oraz cukier. Mieszamy i danie jest gotowe. Przed podaniem posypujemy świeżym listkami kolendry. Podajemy z ryżem.

Zielone curry z kurczakiem

2011-07-09T22:15:00.001+02:00

U nas klimaty, a raczej aromaty orientalne nadal dominują. Tym razem razem ugotowałam curry tajskie, pachnące, dosyć ostre i bardzo, bardzo smaczne. Od razu wróciliśmy wspomnieniami do naszej podróży :-) W Tajlandii curry podaje się z białym ryżem i tak było i u nas.

Zielone curry z kurczakiem

1 łyżka oleju

1 cebula, posiekana

1-2 łyżki zielonej pasty curry (dałam 1 łyżkę)

375 ml mleczka kokosowego

125 ml wody

500 g udźców z kurczaka, bez skóry i kości

100 g zielonej fasolki szparagowej

6 świeżych listków kaffir

1 łyżka tajskiego sosu rybnego

1 łyżka świeżego soku z limonek kaffir

1 łyżeczka otartej skórki z limonki kaffir

2 łyżeczki brązowego cukru

1/4 szklanki świeżych listków kolendry

Rozgrzewamy w rondlu olej, smażymy posiekaną cebulę i po chwili dodajemy zieloną pastę curry, smażymy mieszając jeszcze minutę. Dodajemy mleczko kokosowe oraz wodę, mieszamy i gdy się zagotuje dodajemy kurczaka pokrojonego w kwałki, fasolkę pokrojoną na ok 3 cm kawałki oraz listki kaffir. Całość mieszamy i dusimy ok 15-20 minut. Następnie dodajemy sos rybny, sok z limonek kaffir, skórkę otartą z limonek kaffir oraz cukier, całość mieszamy. Gotowe! Przed podaniem posypujemy listkami kolendry.

Curry z kurczakiem i słodkimi ziemniakami

2011-07-08T12:12:00.000+02:00

Znowu nie było mnie chwilę, niestety wessała mnie praca tak dokładnie, że nie miałam na nic czasu. Ale mam nadzieję, że to już za mną i w najbliższych dniach odrobię moje zaległości i uda mi się dodać przepisy, które czekają w kolejce. Zacznę od pysznego curry! Przepis wynalazłam tutaj. Rezultat był zniewalający! Gorąco polecam!

Curry z kurczaka i słodkich ziemniaków

5 udźców z kurczaka, bez skóry i kości, pokrojone na kawałki

2 łyżki oleju

1 średnia cebula pokrojona na półplasterki

3 ząbki czosnku, z grubsza posiekane

1 świeża trawa cytrynowa, tylko biała część, pokrojona w cienkie plasterki

1 łyżeczka kurkumy

1 łyżeczka przyprawy curry

1/2 łyżeczki chilli zmielonego

1 słodki ziemniak, obrany i pokrojony w kostkę 2 cm

1 puszka mleczka kokosowego

1/2 szklanki wody

2 łyżki tajskiego sosu rybnego

1/2 łyżeczki cukru

garść posiekanych świeżych listków kolendry

Rozgrzewamy olej w rondlu, obsmażamy kawałki kurczaka, wyciągamy łyżką cedzakową i odkładamy na bok. Następnie dodajemy cebulę, smażymy 2 minuty aż się zeszkli, w razie potrzeby dodajemy nieco więcej oleju. Dodajemy czosnek, smażymy mieszając ok 30 sekund, dodajemy trawkę cytrynowa i również smażymy mieszając chwilę. Dodajemy w końcu przyprawy: kurkumę, curry i chilli, smażymy mieszając 1 minutę, dodajemy słodki ziemnia, cukier, mieszamy i dodajemy na koniec mleczko kokosowe, wodę, sos rybny i kolendrę. Po zagotowaniu dodajemy kurczaka, skręcamy gaz, przykrywamy i gotujemy ok. 20 minut.

Nasze curry najlepiej podawać z ugotowanym ryżem basmati.

Sałatka z bobu na ciepło

2011-06-30T17:58:00.001+02:00

Ostatnio nie mogłam się oprzeć i kupiłam woreczek bobu. Znalazłam na necie przepis na sałatkę na ciepło i ją od razu przygotowałam. Sałatka bardzo smaczna, my zjedliśmy na kolację razem z młodymi ziemniaczkami. Jedynie co bym zmieniła, to dodałabym następnym razem nieco śmietanki 18 %, bo lepiej by myślę smakował w sosie, nie byłby taki suchy. Ale jeśli do tego dałoby się mięso w sosie to oczywiście nie ma takiej potrzeby.

Sałatka z bobu na ciepło

woreczek bobu (1 kg)

150 g chudego wędzonego boczku

3 łyżki oliwy

duża garść świeżych listków mięty

pieprz i sól do smaku

Bób blanszujemy kilka minut w osolonej wodzie i usówamy skórki. Na patelni podgrzewamy oliwę, wsypujemy pokrojony drobno boczek i smażymy aż stanie się chrupiący. Dodajemy bób i smażmy mieszając aż będzie gorący. Dodajemy posiekane listki mięty, mieszamy, przyprawiamy solą i pieprzem i gotowe!

Curry ze słodkich ziemniaków i groszku w mleczku kokosowym

2011-06-28T20:18:00.000+02:00

Zrobiły mi się ostatnio ogromne zaległości we wpisach na blogu ale przez cały weekend byłam bez komputera bo nam zasilacz padł i dopiero wczoraj kupiliśmy nowy. A w mojej kuchni podziało się ostatnio sporo - głównie orientalnie. Tak się zaczęłam zastanawiać czy nie powinnam przechrzcić nazwy bloga na "Moja Orientalna Kuchnia" bo jak spojrzeć na wpisy z ostatnich 2 miesięcy to dominują różnorakie curry. No cóż, po naszej cudownej podróży po Azji tęskno nam za tamtejszymi klimatami, więc chociaż umilamy sobie wieczory rozkoszując się azjatyckimi smakami. A dziś kolejne bardzo, bardzo pyszne curry - ze słodkiego ziemniaka w mleczku kokosowym. Oryginalny przepis wypatrzyłam tutaj, ale z braku kurczaka ograniczyłam się do wegetarińskiej wersji i nieco ją zmodyfikowałam. Nie miałam łagodnej pasty curry więc użyłam czerwonej, tajskiej, dosyć ostrej. Efekt był zniewalający! Z pewnością jeszcze do tego przepisu wrócę. A że jest bardzo prosty więc świetnie nadaje się dla osób, których przygoda z kuchnią Wschodu dopiero się zaczyna!

Curry ze słodkich ziemniaków i groszku w mleczku kokosowym

1 łyżka oleju
1 łyżeczka czerwonej pasty curry - tajskiej
2 łyżeczki przyprawy curry w proszku

2 słodkie ziemniaki

1 duży zwykły ziemniak

4 łyżki czerwonej soczewicy (połówek)

300 ml wywaru z kurczaka lub bulionu warzywnego (dla wegetarian)

400 ml mleczka kokosowego

200 g mrożonego groszku

Najpierw rozgrzewamy olej na patelni, dodajemy pastę curry i curry w proszku, mieszamy przez chwilę dla wydobycia aromatu. Jeżeli ktoś lubi ostrą kuchnię to proponuję dodać więcej pasty curry. Dodajemy ziemniaki (obrane i pokrojone w kostkę 2 cm) oraz soczewicę i mieszamy by przyprawy wymieszały się dobrze z ziemniakami. Dodajemy wywar oraz mleczko kokosowe i zagotowujemy. Skrecamy ogień, przykrywamy i gotujemy przez 15 minut. Dodajemy groszek i gotujemy dalsze 4-5 minut. Gotowe! Podajemy z ryżem i/lub chlebkami ćapati lub nan. Smacznego!

jajecznica z jajek perliczki z pomidorem i świeżą kolendrą

2011-06-25T15:12:00.000+02:00

Od jakiegoś czasu mamy regularne dostawy pysznych jajek ze wsi. Koleżanka Justynyna podrzuca nam różne , a to kacze, a to kurze, a to od zielononóżki, a ostatnio od perliczki. Ich jajka są znacznie mniejsze, ładnie nakrapiane i mają bardzo twardą skorupkę. A jakie żółtko! Duże i bardzo intensywnie żółte! Tak więc zajadamy te rozmaite jajka na różne sposoby. Dziś usmażyłam sobie z nich jajecznicę z pomidorem i świeżą kolendrą - rewelacja!

Jajecznica z jajek perliczki z pomidorem i świeżą kolendrą

3 jajka perliczki (lub 2 zwykłe, kurze)

1 średni pomidor

garść posiekanych listków kolendry

łyżeczka masłą

sól/pieprz

Kroimy pomidora w drobną kostkę, siekamy z grubsza listki kolendry. Rozgrzewamy masło na patelni, dodajemy pokrojonego pomidora, smażymy mieszając przez 2-3 minuty, dodajemy rozbełtane jajka i smażymy jajecznicę. Na koniec dodajemy posiekane listki kolendry, mieszamy, przyprawiamy solą i pieprzem i gotowe!

ciasto ucierane z rabarbarem

2011-06-23T20:01:00.003+02:00

Parę dni temu zobaczyłam u Flusso na blogu ciasto z rabarbarem - proste i bardzo apetycznie wyglądające. Poleciałam więc na Kleparz i zakupiłam kilka łodyżek rabarbaru i oto jest! Upiekłam wczoraj wieczorem, już próbowaliśmy i wyszło bardzo smaczne! Podobnie jak Flusso - myślę, że byłoby jeszcze lepsze gdyby było bardziej płaskie, czyli potrzebna jest nieco większa formemka. Ja użyłam silikonowej 20 x 20cm ale z powodzeniem możnaby użyć 20 x 30cm no i wtedy można dać też oczywiście więcej rabarbaru! Wprowadziłam też niewielkie zmiany do przepisu - w oryginale była margaryna, którą zastąpiłam masłem oraz śmietana zamiast której dałam maślankę. Flusso dziękuję za przepis :-)

Ciasto ucierane z rabarbarem

2 szklanki mąki
1 szklanka cukru
1/3 szklanki maślanki
3 jajka
1/2 kostki masa (100 g)
2 łyżeczki proszku do pieczenia
kilka łodyżek rabarbaru rabarbaru

Masło roztopić, wszystkie składniki wymieszać. Ja wrzuciłam do miksera i miksowałam parę minut. Przełożyłam następnie do foremki 20 x 20 cm (stanowczo lepiej użyć większej). Na górze ułożyłam pokrojony rabarbar. Piekłam około 45 minut w temperaturze 180^oC (gdyby warstwa była niższa w większej foremce może być pewnie nieco krócej).

wspomnienia z dzieciństwa

2011-06-21T20:11:00.000+02:00

Makaron z truskawkami "chodził" za mną już od bardzo dawna! Nie jadłam go całe lata! W końcu kilka dni temu ugotowałam makaron, osobny sos dla męża (bo on za takim połączeniem nie przepada) i sama uraczyłam się cudownie pachnącym makaronem w sosie truskawkowym! Ożyły wspomnienia z dzieciństwa. Pewnie jeszcze się skuszę i przygotuję sobie tego lata wersję z borówkami - równie pyszna!

Makaron w sosie truskawkowym

100 g makaronu na przykład rurek

pół kubka truskawek

pół kubka śmietany lub jogurtu

cukier do smaku

Gotujemy makaron w osolonej wodzie aż będzie al dente. W czasie gdy makaron się gotuje rozgniatamy w kubeczku widelcem truskawki, dodajemy śmietanę lub jogurt i cukier do smaku. Mieszamy dokładnie. Ugotowany gorący makaron polewamy sosem. Gotowe!

Indyjski kurczak z migdałami

2011-06-18T15:11:00.002+02:00

Po raz kolejny sięgnęłam do książki "Great Escape" Gordona Ramsaya i tym razem pokusiłam się na spróbowanie "Chicken badami" czyli kurczaka z migdałami. Niby opis długi i spora lista składników, ale na prawdę robi się błyskawicznie, a jaki aromat rozchodzi się po mieszkaniu! Ogromnie mi smakował, ale mnie cała kuchnia indyjska bardzo smakuje, więc może nie jestem obiektywna ;-) Najlepiej samemu spróbować i się przekonać :-)
Kurczaka z migdałami dodaję do akcji "Z Widelcem po Azji"

Kurczak z migdałami

Chicken badami

500 g udźców z kurczaka bez kości ani skóry - pokrojone na 2 cm kawałki

4 ząbki czosnku, posiekane

2 cm kawałek świeżego imbiru, obrany i posiekany lub utarty

1 łyżka soku z cytryny

sól/pieprz

25 g migdałów, obranych i przepołowionych

2 łyżki ghee lub masła

2 cebule, drobno posiekane

1 kawałek cynamonu

4 ziarna kardamonu, lekko zgniecione

3 goździki

1 łyżeczka mielonego kminu

1 łyżeczka mielonej kolendry

1 łyżeczka kurkumy

50 g drobno zmielonych migdałów

300 ml naturalnego jogurtu

Umieszczamu kawałki kurczaka w misce, dodajemy czosnek, imbir, sok z cytryny, i sól oraz pieprz. Mieszamy dokładnie, przykrywamy szczelnie folią i wkładamy na noc do lodówki (lub chociaż na kilka godzin).

Rozgrzewamy dużą patelnię i prażymy przepołowione migdały aż się lekko zrumienią. Przesypujemy do naczynia i odstawiamy na bok. Na patelnię dajemy ghee i cebulę, smażymy kilka minut aż się zezłoci. Dodajemy cynamon, kardamon i goździki i smażymy 2-3 minuty. Dodajemy kmin, kolendrę, kurkumę i mielone migdały, mieszamy i po chwili dodajemy kurczaka. Mieszamy dokładnie by kawałki kurczaka pokryły się równomiernie przyprawami, podkręcamy ogień na większy i obsmażamy kurczaka mieszając. Skręcamy następnie ogień i stopniowo dodajemy jogurt stale mieszając (by się nam nie zważył). Gotujemy po przykryciem 20-30 minut, mieszając od czasu do czasu, aż kurczak będzie miękki.

Przed podaniem posypujemy wyprażonymi wcześniej połówkami migdałów.

Curry z kurczaka

2011-06-15T20:41:00.001+02:00

Tym razem sięgnęłam do kolejnej książki zakupionej podczas zeszłorocznej wizyty na "Wyspie" - "Mums know best" autorstwa The Hairy Bikers czyli Si Kinga oraz Dave Myersa. W zasadzie jest to zbiór różnorakich przepisów z najbardziej wiarygodnego źródła - od Mam. Przeglądając tą książkę wpadł mi w oko przepis na curry z kurczaka. Okazał się on wyśmienity a do tego dosyć prosty i szybki w wykonaniu. Gorąco polecam!
Ten przepis dołączam do akcji "Z Widelcem po Azji".

Curry z kurczaka

Chicken Curry

1 kg kurczaka bez kości - np. piersi, pokrojone na kawałki

1 i 1/2 łyżeczki soli

1 i 1/2 łyżeczki zmielonej kolendry

1/2 łyżeczki zmielonego pieprzu

3/4 łyżeczki przyprawy garam masala

1 łyżeczka słodkiej papryki

1 i 1/2 łyżeczki kurkumy

1/2 łyżeczki płatków czerwonego chilli

garść świeżych liści kolendry, posiekanych

3 liście laurowe

sos tarka masala

3 łyżki oleju lub ghee

2 łyżeczki nasion kminu

2 średnie cebule, posiekane

1 główka czosnku, czosnek obrany i posiekany

mała puszka pomidorów

ok 5 centymetrowy kawałek świeżego imbiru, obrany i posiekany

2 całe zielone chilli

Kurczaka płuczemy i osączamy. Przygotowujemy następnie sos tarka masala. Rozgrzewamy na dużej patelni olej/ghee, wsypujemy nasiona kminu i smażymy przez ok. 10-20 sekund. Dodajemy cebulę i smażymy aż się zezłoci, dodajemy następnie czosnek i smażymy przez parę minut. Odsączamy pomidory z puszki i dodajemy je na patelnię razem z imbirem oraz chilli i smażymy aż zacznie się oddziedać olej. Dodajemy pokrojonego kurczaka, przyprawy, płatki chilli i smażymy na dużym ogniu obracając kawałki kurczaka aż się obsmażą równomiernie ze wszytskich stron a płyn wyparuje. Dodajemy sok z pomidorów i ok 450 ml wody, zagotowujemy i gotujemy na małym ogniu przez ok 15 minut aż kurczak będzie miękki. Przed podaniem posypujemy posiekanymi listkami kolendry. Podajemy ze świeżo ugotowanym ryżem.

dynia smażona z chilli

2011-06-14T18:06:00.002+02:00

Naszła mnie nieodparta ochota na zmiany, stąd nowa kolorystyka bloga. Ale u nas w kuchni nadal klimaty indyjskie :-) Porobiły mi się zaległości we wpisach, więc na początek szybkie i proste danie według przepisu samego Gordona R. zaczerpnięte z jego książki "Great Escape". Nadaje się świetnie do podawania jako "warzywko" do dania głównego - u nas dynia vel kabaczek występowała razem z curry z kurczaka.Gordon proponuje wykorzystać do tego dania najlepiej dynię piżmową ale też i zwykła dynia się nada czy słodki ziemniak.
Jest to moja kolejna propozycja do akcji "Z Widelcem po Azji"

Dynia smażona z chilli

1 duża dynia piżmowa

2 łyżki oleju

1 łyżeczka nasion kminu

1 łyżeczka nasion czarnuszki

1 ząbki czosnku, drobno posiekane

3-4 suszone czerwone chilli, bez nasion, posiekane (użyłam płatków czerwonego chilli)

sól/pieprz

Obieramy dynię, usówamy nasiona i kroimy na kawałki ok 2 cm wielkości. Blanszujemy w osolonej wodzie ok 5 minut i odcedzamy.

Rozgrzewamy olej na patelni, dodajemy kmin i czarnuszkę i smażymy ok. 30 sekund. Dodajem posiekany czosnek i smażymy mieszając aż stanie się miękki lecz się nie zbrązowi (za bardzo przysmażony czosnek robi się gorzki). Dodajemy dynię i chilli, mieszamy dokładnie. Przyprawiamy solą i pieprzezm i smażymy ok 4-6 minut aż kawałki dyni staną się miękkie i lekko przysmażone na brzegach. Podajemy natychmiast najlepiej jako dodatek do dania głównego.

kolejny pomysł na kurczaka - indyjski Chicken Molee

2011-06-05T18:12:00.001+02:00

To indyjskie danie ugotowałam jeszcze przed moim ostatnim wyjazdem, lecz brakło mi wtedy czasu na wpisanie go tutaj. Przepis na kurczaka "molee" zaczerpnęłam z książeczki Naomi Good pt. "Indian Cooking". Kurczak bardzo nam smakował, sos był aromatyczny - kokosowo-kremowy, a do tego zjedliśmy ryż i pikantne ziemniaczki. Nie zabrakło też naszego chutneya z mango oraz chlebków ćapati.

Jest to moja kolejna propozycja do akcji "Z Widelcem po Azji".

Chicken Molee

3 łyżki oleju

ok. 750 g piersi z kurczaka, pokrojone na mniejsze kawałki

6 ziaren kardamonu

6 goździków

5 cm kory cynamonowej

1 duża cebula pokrojona na cienkie plasterki

2 ząbki czosnku

3-4 cm śweiżego korzenia imbiru, posiekanego

3 zielone świeże chilli, bez nasion

sok wyciśnięty z 1 cytryny

1 łyżeczka kurkumy

200 ml mleczka kokosowego

sól

Rozgrzewamy olej na patelni, obsmażamy partiami kawałki kurczaka, wyciągamy łyżką cedzakową. W razie potrzeby dolewamy na patelnię nieco oleju i wrzucamy nasiona kardamonu, cynamon i goździki i smażymy przez 1 minutę. Dodajemy cebulę i smażmy aż się zeszkli.

Czosnek, chilli, imbir i sok z cytryny wrzucamy do blendera i miksujemy na gładką masę, którą następnie dodajemy wraz z kurkumą do smażącej się cebuli. Smażymy razem mieszając przez 5 minut. Stopniowo dodajemy mleczko kokosowe oraz sól. Po chwili dodajemy obsmażonego wcześniej kurczaka wraz z zebranym w miseczce sokiem. Dusimy na małym ogniu ok 15-20 minut, aż mięso będzie miękkie. Podajemy z ryżem.

co porabiałam przez ostatnie dwa tygodnie

2011-06-04T12:38:00.001+02:00

Zniknęłam z mojego bloga na dwa tygodnie bez uprzedzenia, po prostu brakło mi czasu by zrobić wpis jeszcze przed wyjazdem. Tym razem nie wybrałam się w żadnym egzotycznym kierunku, a raczej służbowo do Pragi, Wiednia, Salzburga i Budapesztu. Wyjazd udał się świetnie, pogoda była piękna i dużo zobaczyliśmy. Nie będę się rozpisywać o urokach tych znanych miast, bo pewnie większość była i ma własne zdanie na ich temat. Chciałabym napisać jedynie kilka zdań o miejscach, które odwiedziłam po raz pierwszy. Zacznę od browaru w Pilźnie - można by rzec browar jak każdy inny, ale unikalną rzeczą są wspaniałe miedziane jakby kadzie w których po dziś dzień warzy się piwo. Podczas zwiedzania ogląda się i te stare, małe jak i ogromne pomieszczenie gdzie znajdują się nowoczesne wielkie.

Zwiedza się też nowoczesną linię produkcyjną.

Do tego na koniec zwiedzania schodzi się do piwnic, których pod browarem jest setki metrów i tam degustuje się piwo prosto z prawdziwej beczki, jeszcze przed pasteryzacją. Pyszne!!!

W drodze do Pragi można skręcić i zwiedziedzić piękny średniowieczny zamek Karlstejn.

W Wiedniu poszliśmy na pokaz Hiszpańskiej Szkoły Jazdy. Coś wspaniałego! Nie wolno robić zdjęć podczas występu więc poniżej sam meneż.

Wybraliśmy się też do Salzburga, niestety tylko na jeden dzień. Ostatni raz byłam w tym mieście chyba z 10 lat temu, oczywiście niewiele się tam zmieniło i z przyjemnością pospacerowałam po uliczkach starego miasta. Trudno nie zauważyć wszechobecnych czekoladek - pralinek Mozartowskich.

Niemniej jednak te prawdziwe i oryginalne pochodzą z rodzinnej manufaktury, która dała początek tym znanym na całym świecie czekoladkom. Oczywiście zaglądnęłam do ich sklepu i choć ceny są bardzo wysokie to zakupiłam kilka pralinek. Ręcznie robione, pyszne! Łatwo je odróżnić od wszelakich podróbek, bo pakowane są w sreberko z niebieskim napisem.

A na koniec pojechaliśmy do Budapesztu. I tutaj nie byłam już kilka lat i nie zauważyłam jakichś wielkich zmian. To co podbiło moje serce to targ! Wspaniały, ogromny, zadaszony, z dziesiątkami kramów sprzedających warzywa, owoce, mięso, salami, paprykę ostrą i słodką, słoiki z piklami itp...

Na pięterku można tanio i szybko zjeść, co najważniejsze - dania oryginalne i świeże! Ja spróbowałam pysznego "langos-u" - czyli placka smażonego na głębokim tłuszczu. Tradycyjnie taki gorący placek smaruje się kwaśną śmietaną, posypuje obficie wyciśniętym przez praskę czosnkiem i na końcu tartym żółtym serem. Rewelacja! I to za jedyne 7-8 złotych!

A na koniec pojechaliśmy za miasto, na niziny (Pusztę). Tam odwiedziliśmy stadninę koni.

I tak minęły mi dwa tygodnie. Teraz jestem już w domu na dobre i będę pojawiać się regularnie z wpisami, już typowo kulinarnymi!

Pikantne ziemniaki i ryż z kminem

2011-05-20T22:34:00.000+02:00

Pikantne ziemniaki to świetne danie nie tylko na egzotyczną kolację ale moim zdaniem mogą towarzyszyć świetnie na przykład pieczonemu kurczakowi. Są aromatyczne, dosyć ostre, rozpływają się w ustach! Oczywiście jak ktoś nie kocha ostrych potaw to można zmniejszyć ilość chilli. Danie przygotowuje się bardzo szybko, można sobie ziemniaki ugotować wcześniej i wtedy całość robi się błyskawicznie! Przepis z książki Madhur Jaffrey "A Taste of India". Do ziemniaczków jedliśmy ryż z kminem, bardzo popularny w Indiach. Podpatrzyłam pewnego kucharza podczas mojej ostatniej podróży do Indii w zeszłym roku. Ryż jest banalnie prosty, po prostu na rozgrzanym olejem lub ghee podsmażamy ziarna kminu (jakąś łyżeczkę) i dodajemy wcześniej ugotowany ryż. Smażymy mieszając, i gotowe!

Ziemniaczki są moją kolejną propozycją do akcji Grumków "Z Widelcem po Azji".

Pikantne ziemniaki

Spicy Potatoes / Aloo Bhaji

700 g średnich ziemniaków, najlepiej młodych

2 cm świeżego korzenia imbiru

5 łyżek oleju

1 łyżeczka nasion czarnej gorczycy

1/2 łyżeczki nasion kminu
szczypta asafetidy
1-2 świeże zielone chilli, bardzo drobno posiekane
1 i 1/2 łyżeczki mielonej kolendry
1/4 łyżeczki kurkumy
1/2 łyżeczki czerwonego chilli w proszku
1 do 1 i 1/2 łyżeczki amchoor (suszone mango w proszku) lub soku z cytryny
1 - 1i 1/2 łyżeczki soli
3/4 łyżeczki przyprawy garam masala

Gotujemy ziemniaki w mundurkach. Gdy nieco przestygną, obieramy i rozgniatamy w palcach na małe kawałki (ok 1 cm). Drobniutko siekamy imbir. Rozgrzewamy olej na patelni, gdy jest gorący wrzucamy nasiona gorczycy. Gdy zaczną "trzaskać" dodajemy kmin a po chwilce asafetię. Następnie dodajemy imbir i zielone chilli. Smażymy mieszając przez kilka sekund aż się imbir lekko zbrązowi. Dodajemy mieloną kolendrę, kurkumę i chilli w proszku, mieszamy i dodajemy ziemniaki. Smażymy mieszając przez 1 minutę. Dodajemy następnie ok. 125 ml wody, zmniejszamy ogień i mieszamy przez około 1/2 minuty. Dodajemy amchoor, sól, garam masalę, mieszamy i smażymy jeszcze przez minutę. Gotowe!

Indyjskich smaków ciąg dalszy, czyli kurczak w śmietanie

2011-05-18T22:21:00.001+02:00

Powoli przegryzam się przez przepisy autorstwa Madhur Jaffrey z jej świetnych książek. Tym razem pomyślałam, że ugotuję kurczaka w sosie śmietanowym i moim skromnym zdaniem kurczak wyszedł świetnie! Zresztą wszystko co ugotowałam z książek tej Pani jest pyszne, więc cieszę się, że jeszcze tyle intrygujących przepisów na mnie czeka. My nadal żyjemy naszymi wakacjami i wspominamy smaki z odległych krajów, nie ma więc lepszego sposobu na poprawienie sobie humoru w szarej codzienności jak pyszna aromatyczna kolacja.

Kurczak w śmietanie to moja kolejna propozycja do akcji Grumków "Z Widelcem po Azji"

Kurczak w sosie śmietanowym

Malai wali murghi

1,4 kg kurczaka, bez skóry, podzielonego na mniejsze części

1 i 1/2 łyżeczki soli

2 łyżeczki zmielonych ziaren kminu

1 i 1/2 łyżeczki zmielonych ziaren kolendry

1/2 łyżeczki kurkumy

1/2 łyżeczki pieprzu cayenne lub chilli

świeżo zmielony czarny pieprz

6-7 ząbków czosnku

2-3 cm świeżego korzenia imbiru, obranego i posiekanego

300 ml wody

6 łyżek oleju

110 g cebuli, obranej i drobno posiekanej

175 g pomidorów, obranych ze skórki i drobno posiekanych

4 łyżki jogurtu naturalnego

1 łyżeczka przyprawy garam masala

6 łyżek śmietanki 30 %

Posypujemy przygotowanego kurczaka 1/2 łyżeczki soli, 1 łyżeczką zmielonego kminu, 1/2 łyżeczki zmielonej kolendry, 1/4 łyżeczki kurkumy, 1/4 łyżeczki pieprzu cayenne oraz niewielką ilością czanrnego pieprzu świeżo zmielonego. Kurczaka dokłądnie mieszamy by przyprawy pokryły całą jego powierzchnię. Przykrywamy i zostawiamy na conajmniej 1 godzinę.

Czosnek i imbir miksujemy w blenderze z dodatkiem ok 100 ml wody.

Rozgrzewamy olej na dużej patelni lub w rondlu i obsmażamy kawałki kurczaka aż się lekko zezłocą. Wyciągamy łyżką cedzakową i odkładamy na bok. Na patelnię wrzucamy posiekaną cebulę i smażymy mieszając aż się lekko zbrązowi. Dodajemy zmiksowany czosnek z imbirem i smażymy mieszając aż wyparuje woda. Dodajemy pozostałą łyżeczkę zmielonego kmninu, 1 łyżeczkę zmielonej kolendry, 1/4 łyżeczki kurkumy i 1/4 łyżeczki pieprzu cayenne. Smażymy mieszając ok. 20 sekund. Dodajemy następnie posiekanego pomidora, skręcamy ogień na mały i smażymy mieszając ok 3-4 minut rozgniatając kawłki pomidorów łyżką. Dodajemy jogurt, stopniowo po jednej łyżce mieszając, dodajemy obsmażone kawałki kurczaka wraz ze zgromadzonymi sokami, dodajemy ok 300 ml wody oraz 1 łyżeczkę soli. Po zagotowaniu przykrywamy i skręcamy ogień na niski. Dusimy kurczaka ok 20 minut. Zdejmujemy pokrywkę i dodajemy przyprawę garam masala oraz śmietanę. Mieszamy i gotujemy bez przykrycia aż część płynu wyparuje i pozostanie w miarę gęsty sos.

Gotowe!

Weekendowa Piekarnia # 117 - Chlebki naan

2011-05-15T19:33:00.000+02:00

W końcu po kilku miesięcznej przerwie wracam do Weekendowej Piekarni. A to za sprawą Ptasi i jej propozycji, która dla mnie była nie do odrzucenia, bo jakże mogłabym oprzeć się upieczeniu chlebków naan! Wyszły pysznie puchate i chrupiące - rewelacja! Ja posmarowałam je po upieczeniu roztopionym masłem ghee, po prostu palcem lizać :-)

Poniżej przepis wiernie za Ptasią:

Chlebki naan

150ml ciepłego mlek

2 łyżeczki cukru

15g świeżych drożdży (u mnie) lub 1 1/2 łyżeczki instant

450g zwykłej pszennej mąki

½ łyżeczki soli

1 łyżeczka proszku do pieczenia

2 łyżki oleju (plus jeszcze trochę do natłuszczenia miski

150ml roztrzepanego, płynnego jogurtu (można też użyć maślanki)*

1 duże jajo (opcjonalnie)*

roztopione masło/oliwa do smarowania chlebków (opcjonalnie)

* Naany można zrobić z dodatkiem jaja lub bez. W tym ostatnim przypadku należy zwiększyć ilość jogurtu/maślanki o ok. 4 łyżki.
Umieścić mleko w misce, wymieszać z łyżeczką cukru i pokruszonymi drożdżami. Wymieszać, odstawić na 15-20 minut, aż drożdże się rozpuszczą, a rozczyn pokryje bąbelkami. Przesiać mąkę, sól i proszek do pieczenia do dużej miski (np. od miksera). Dodać pozostały cukier, wyrośnięty rozczyn, olej, jogurt/maślankę i jajo, jeśli używacie (patrz; uwaga powyżej). Wymieszać składniki, aż się połączą. Wyrabiać ciasto ok. 10 minut (ciut mniej mikserem), aż będzie gładkie i lśniące. Uformować kulę, umieścić do wyrastania w misce natłuszczonej olejem i przykryć folią lub wilgotną ściereczką. Odstawić w ciepłe miejsce na godzinę lub aż podwoi objętość (u mnie trwało to ok. 75 minut). Jeśli macie kamień do pieczenia, zacznijcie jednocześnie nagrzewać piekarnik (z kamieniem w środku) do maksymalnej temperatury. W przypadku braku kamienia, włączcie piekarnik (też nastawiony na temp. maksymalną) ok. 30 minut przed pieczeniem, z możliwie grubą blachą w środku, odwróconą do góry dnem.
Wyrośnięte ciasto odgazować, podzielić na 6 równych części. Każdą część rozwałkować/rozciągnąć na kształt kropli o ok. 25 cm długości i 12,5 szerokości, opcjonalnie posmarować masłem/oliwą. Naany kłaść na rozgrzaną blachę/kamień (ja piekłam partiami po dwa placki), najlepiej za pomocą łopaty, i piec ok. 3 minut (piekłam w 275 C około 4 minuty). Powinny się napuszyć i miejscami zezłocić, ale pozostać miękkie. Gorące chlebki można ponownie posmarować masłem i po chwili owinąć w ściereczkę, w której powinny siedzieć, aż nie upieczemy wszystkich chlebków. Postępować tak samo z pozostałymi plackami i od razu podawać.

Szpinak po Mogolsku

2011-05-14T19:22:00.000+02:00

Wiosna w pełni i w końcu można dostać pyszny młody szpinak! Jak tu nie skorzystać z takiej okazji! Do naszego ostatniego kurczaka przygotowałam to proste danie ze szpinaku jako "warzywko" do obiadu. Przepis pochodzi oryginalnie z dworu Mogołów z XVI wieku, zaczerpniety z książki "A Taste of India" aut. Madhur Jaffrey. Zasadniczo pasuje do wszystkiego, bo choć rodem z Indii, przyprawy nie dominują, a jedynie podkreślają smak szpinaku. Można smiało podawać do zwykłego obiadu.

Szpinak jest moją kolejną propozycją do akcji "Z Widelcem po Azji".

Szpinak po Mogolsku

Moghlai Saag

1,4 kg świeżych liści szpinaku (kupiłam 3 duże pęczki)

5 cm świeżego korzenia imbiru

4 łyżki oleju

4 łyżki masła

1/2 łyżeczki nasion kopru (fennel)

4 nasiona kardamonu

3 średnie cebule pokrojone w cienkie półplasterki

1/2 łyżeczki soli

1/4 łyżeczki chilli

1/2 łyżeczki przyprawy garam masala

Szpinak dokładnie płuczemy i odstawiamy. Imir obieramy i kroimy w drobniutkie paseczki. W dużym rodnlu rozgrzewamy olej i masło. Na gorący tłuszcz wrzucamy ziarna kopru, kardamonu i po chwili cebulę i imbir. Smażymy mieszając aż cebula nabierze brązowego koloru. Dodajemy szpinak i przykrywamy. Co chwilę mieszamy. Gdy szpinak zmniejszy objętość zmniejszamy ogień i dodajemy sól oraz chilli. Przykrywamy i dusimy 25 minut. Dodajemy przyprawę garam masala i dusimy bez przykrycia aż prawie cały płyn wyparuje. Gotowe!

kolejna podróż do Indii - Korma z kurczaka

2011-05-11T16:11:00.000+02:00

Nadal ciągnie nas mocno w kierunku orientalnych "klimatów", na szczęście mamy mnóstwo źródeł inspiracji w postaci kulinarnej literatury. Parę dni temu upichciłam kolejne indyjskie jedzonko i dziś przedstawiam jeden z klasyków czyli Chicken Korma - Korma z kurczaka. Danie jest pysznie aromatyczne, nie za bardzo ostre. Przygotowanie zajmuje nieco więcej czasu, gdyż trzeba mięso przez godzinę marynować. Ale warto!

Przepis pochodzi z książki "Indian Cooking" aut. Naomi Good. Jest to moja kolejna propozycja do akcji "Z Widelcem po Azji".

Korma z kurczaka
Chicken Korma

2 cebule
2 ząbki czosnku
2,5 cm świeżego korzenia imbiru, posiekany
2 zielone świeże chilli, posiekane
1 łyżka nasion kolendry
1 łyżeczka soli
2 łyżki wody
50 g obranych migdałów
750 g kurczaka bez skóry, pokrojonego na kawałki
3 łyżki oleju
6 nasion kardamonu
6 goździków
2,5 cm kawałek cynamonu
150 g jogurtu naturalnego
140 ml śmietanki 18 %
1/4 łyżeczki szafranu w proszku, zamoczonego w łyżce ciepłej wody - w wersji ekonomicznej - 1/4 łyżeczki kurkumy
2 łyżki posiekanych listków kolendry

Siekamy jedną cebulę i wrzucamy do blendera. Dodajemy czosnek, imbir, chilli, nasiona kolendry, sól, wodę oraz połowę migdałów. Miksujemy dokładnie. Zmiksowaną mieszankę nakładamy na kawałki kurczaka i mieszamy. Przykrywamy i odstawiamy na godzinę.

Drugą cebulę siekamy drobno. W rondlu rozgrzewamy olej, wrzucamy cebulę, cynamon, kardamon, goździki i smażymy aż cebula się zeszkli.Dodajemy kurczaka z całą marynatą i smażymy mieszając aż płyn wyparuje. Dodajemy jogurt, stopniowo po jednej łyżce, stale mieszając. Przykrywamy i gotujemy na małym ogniu przez 30 minut. W razie potrzeby dodajemy nieco wody.

Pozostałe migdały mieszamy ze śmietanką i szafranem (kurkumą) i miksujemy w blenderze dokłądnie. Dodajemy do gotującego się kurczaka, przykrywamy i gotujemy dalsze 5 minut aż kurczak stanie się miękki.

Przed podaniem posypujemy posiekanymi listkami kolendry.

Gulai Ayam czyli kurczak w pikantnym mleku kokosowym

2011-05-05T22:52:00.004+02:00

Podczas naszej podróży po Azji postanowiliśmy nie robić zakupów, głównie dlatego, że nie mieliśmy jak tego przywieźć do domu. Ale nie oparliśmy się pokusie zakupienia różnych przypraw i innych kulinarnych ciekawostek jak już dojechaliśmy do Malezji i nasza podróż dobiegała końca. Kupiliśmy na przykład orzechy "candle nut" czyli nasiona tungu molukańskiego. Wyglądają jak orzechy macademia lecz nie można ich spożywać w stanie surowym, gdyż są wóczas toksyczne. Orzechy te są popularnym składnikiem używanym w kuchni malajskiej i indonezyjskiej. Ostataniego dnia naszej podróży zakupiłam też jedną książkę kucharską (raczej książeczkę) opisującą specjały Singapuru "Singapore Favourites". Miałam ochotę kupić więcej książek o gotowaniu w tych egzotycznych dla nas okolicach, lecz mamy w domu tak dużą ich kolekcję, że powoli zaczyna nam brakować miejsca na półkach ;-) W tejże książeczce znalazłam przepis na kurczaka w pikantnym mleczku owocowym, do przygotowania którego używa się też orzechów "candle nuts". Najlepiej smakuje ze zwyczajnym ryżem. Tak na prawdę to trudno to danie przypisać do kuchni singapurskiej, bo trudno zdefiniować kuchnię tego kraju. Singapur został założony dwa wieki temu i na społeczność tego malutkiego kraju składają się najróżniejsze napływowe grupy etniczne: chińczycy, hindusi, arabowie, indonezyjczycy, malajowie i wiele wiele innych. Wszyscy oni przywieźli swoje tradycje w tym i kulinarne i stworzyli wielobarwną społeczność. Niemniej jednak kurczak wyszedł pyszny i zachęcam do jego wypróbowania.

Jest to moja kolejna propozycja do "Z Widelcem po Azji"

Kurczak w pikantnym mleczku kokosowym

Gulai Ayam

1 łyżka oleju

ok 750 g kurczaka obranego ze skóry i podzielonego na mniejsze kawałki

350 ml mleka kokosowego

1 kawałek trawy cytrynowej, tylko grubsza dolna część, bez zewnętrznego listka

1/2 łyżeczki soli

Pasta

1/2 łyżeczki nasion kopru (fennel) - nie jestem pewna czy u nas to koper włoski?

1 łyżeczka nasion kminu

2 łyżeczki nasion kolendry

1 kawałek cynamonu ok 1-2 cm długości

2 orzechy "candle nut" lub macadamia

3 szalotki (użyłam 1 i 1/2 zwykłej cebuli)

2 suszone całe chilli namoczone i pozbawione nasion (użyłam chilli mielonego - ok 1/8 łyżeczki)

1 ząbek czosnku

1 łyżeczka świeżo startego korzenia imbiru

1/4 łyżeczki kurkumy

1/8 łyżeczki świeżo startej gałki muszkatołowej

Na rozgrzaną patelnię wrzucamy nasiona kminu, kopru i kolendry oraz kawałek cynamonu. Prażymy przez około minutę na niskim ogniu dla wydobycia aromatu. Odstawiamy na bok by nieco przestygły. Następnie w moździerzu (lub w elektrycznym młynku) rozdrabniamy przyprawy na puder. Wrzucamy do blendera pokrojoną na kawałki cebulę, ząbek czosnku, pokrojone orzechy "candle nut" lub macadamia oraz imbir. Miksujemy do uzyskania pasty. W razie potrzeby dodajemy odrobinę wody. Następnie dodajemy nasze roztarte w moździerzu przyprawy oraz chilli i miksujemy jeszcze chwilkę. Dodajemy kurkumę i startą gałkę muszkatołową i mieszamy dokładnie.

Rozgrzewamy woka lub patelnię, wlewamy olej i przekładamy naszą pastę. Smażymy kilka minut na średnim ogniu stale mieszając. Dodajemy kurczaka i obsmażamy kawałki mięsa mieszając i obracając przez około 5 minut tak by pokryły się naszą pastą. Dodajemy stopniowo mleko kokosowe stale mieszając (by się nam nie zważyło), lekko rozgniecioną trawkę cytrynową oraz sól. Po zagotowaniu skręcamy gaz na niski i gotujemy kurczaka bez przykrycia około 30-35 minut, co jakiś czas mieszając. Sos powinien nam nieco zgęstnieć. Gdyby był zbyt gęsty można dodać odrobinę wody w trakcie gotowania. Podajemy ze zwyczajnym ryżem.

indyjskie chlebki ćapati

2011-05-04T22:31:00.001+02:00

Przepadam wręcz za wszelakimi indyjskimi chlebkami - ćapati, puri czy nanami. Odkąd zakupiłam zapas mąki "ata" czyli miałko mielonej mąki pszennej pełnoziarnistej staram się by naszym indysjkim kolacjom towarzyszyły jak najczęściej ćapati. Przygotowywuje się je bardzo łatwo i można sobie zrobić od razu więcej i część zamrozić.

Ćapati są moją kolejną propozycją do akcji "Z Widelcem po Azji" .

Indyjskie chlebki ćapati

250 g mąki atta

ok 175 g wody

szczypta soli

Mąkę przesiewamy dodajemy sól i wodę. Mieszamy i dobrze wyrabiamy kilkanaście minut. Ciasto powinno być miękkie i dosyć lepkie. W zależności od mąki należy dodać mniej lub więcej wody by uzyskać właściwą konsystencję. Przykrywamy ciasto w miseczce i zostawiamy na pół godziny. Ponownie zagniatamy przez chwilę i dzielimy je na ok 12-15 części. Formujemy kulki. Obficie je obsypujemy mąką przed rozwałkowaniem na cienkie okrągłe placuszki. Rozgrzewamy patelnię o grubym dnie i kładziemy ćapati. Gdy spód się lekko przyrumieni odwracamy. Gotowe ćapati chwytamy metalowymi szczypcami i kładziemy na chwilę na nisko płonącym palniku by się ładnie "napuszyły". Odkładamy do koszyczka wyłożonego lnianą ściereczką i przykrywamy by nie wystygły. Gotowe!